فرقۀ خودبینان

فرقۀ خودبینان رمانی است که با تکیه بر ساختاری معمایی، خواننده را به دل یک پرسش فلسفی بنیادین می‌برد. داستان با جست‌وجوی یک پژوهشگر آغاز می‌شود که به‌طور اتفاقی به نشانه‌هایی از وجود فرقه‌ای پنهان برمی‌خورد؛ گروهی که «خود» را تنها اصل مشروع می‌دانند و هرگونه تعهد اخلاقی یا اجتماعی را انکار می‌کنند. روایت به‌تدریج روشن می‌سازد که این فرقه نه صرفاً یک جمع مخفی، بلکه تجسم عملی یک ایده‌ی افراطی است.

در این رمان، اندیشه‌های ماکس اشتیرنر به‌عنوان پشتوانۀ نظری فرقه عمل می‌کند؛ اندیشه‌ای که فرد را از هر پیوند الزام‌آور آزاد می‌خواهد. نویسنده با نثری روان و روایتی حساب‌شده نشان می‌دهد که چگونه فردگرایی مطلق، در عمل، به انزوای جمعی و بی‌اعتنایی سازمان‌یافته نسبت به دیگری می‌انجامد. طنز پنهان و نگاه انتقادی اثر، اجازه نمی‌دهد روایت به بیانیه‌ای فلسفی تبدیل شود و هم‌زمان عمق مسئله را حفظ می‌کند.

در نهایت، فرقۀ خودبینان رمانی است دربارۀ پیامدهای پنهان ستایش افراطی «من». کتاب این پرسش را پیش می‌کشد که آزادی فردی تا کجا می‌تواند پیش برود بی‌آنکه به فروپاشی اخلاق، مسئولیت و همزیستی انسانی منجر شود. از این منظر، رمان نه محکوم‌کنندۀ فردیت، بلکه هشداری است نسبت به لحظه‌ای که «خود» به تنها معیار جهان بدل می‌شود.