«روش» اصولاً با موضوعات ماهویِ علم حقوق سر و کار ندارد، بلکه با وسایل شناسایی این موضوعات مرتبط است. به تعبیری دیگر، «روش» به معنای همداستانی بر سر اسباب و وسایل شناخته‌‌شده‌ای است که وحدت و توازن عقلانی علم حقوق را تضمین می‌کند و زمینه‌ای فراهم می‌آورد که بتوان بر استنتاجات عمل‌کنندۀ به آن علم نظارت کرد…

از این رو، غرض از روش‌شناسی حقوقی، تأیید یا تصدیق وجود «قاعدۀ حقوقی» یا حتی آشکار ساختن معنا و مفهوم دقیق آن نیست، بلکه به‌دست آوردن ابزارهایی برای اثبات یا تفسیر «قاعدۀ حقوقی» یا به‌ طور کلی دریافت «حقیقت حقوقیِ» آن است. به عبارت دیگر، غرض از روش‌شناسی حقوقی نشان دادن راه‌های درست استدلال حقوقی است…

چرا بعضی از رمان‌ها و شعرها و نمایشنامه‌ها «اثر هنری» به شمار می‌آیند، اما بعضی نه؟ چه وقت یک متن مکتوب «ادبیات» می‌شود؟ و این چه معنا و اهمیتی به آن متن می‌دهد؟ چرا «ادبیات» برای ما مهم است؟ نقد ادبی، در شکل رایج خود، گاهی می‌کوشد به این پرسش‌ها پاسخ دهد، اما رویکرد فلسفی امکان بررسی دقیق‌تر و رسیدن به بینش‌های عمیق‌تر دربارۀ ماهیت بنیادی ادبیات را فراهم می‌آورد.

فلسفۀ ادبیات شاخه‌ای نسبتاً نوپا در زیبایی‌شناسی تحلیلی است و این کتاب شامل بررسی و معرفی جامعی از مباحث طرح‌شده در این حوزه است. نویسندۀ کتاب،‌ پیتر لامارک، چهره‌ای مشهور و محققی پیشرو در این زمینه است. از جمله بحث‌های اصلی طرح‌شده در کتاب می‌توان به این‌ها اشاره کرد: مفهوم ادبیات به‌مثابۀ شکلی از هنر، ماهیت و شأن هستی‌شناختی آثار ادبی، شکل‌های تفسیر ادبی و ارزیابی آن، نقش صدق و معرفت در ارزیابی آثار ادبی، و ارزش ادبی.

تاریخ تکرار نمی‌شود، ولی درس می‌دهد.

 در قرن بیستم، دموکراسی‌های اروپا به ورطۀ فاشیسم و نازیسم و کمونیسم سقوط کردند. تاریخ اروپای قرن بیستم نشان می‌دهد که جوامع ممکن است از هم بپاشند، دموکراسی‌ها ممکن است سرنگون شوند، نظام‌های اخلاقی ممکن است فرو بریزند، و انسان‌های عادی ممکن است خود را در موقعیت‌هایی تصور نکردنی بیابند.

تاریخ هم می‌تواند آگاهی بدهد و هم هشدار.

 ما از اروپایی‌های قرن بیستم عاقل‌تر یا باهوش‌تر نیستیم که شاهد بودند مردم‌سالاری چطور تسلیمِ تمامیت‌خواهی شد. اما مزیتِ ما بر اروپایی‌های قرن بیستم آن است که می‌توانیم از تجربیاتِ آنها درس بگیریم تا در برابر پیشروی استبداد پایداری کنیم.

درون‌مایۀ اصلی داستان پیرمرد مهربان و دختر زیبا عشق است_ پیرمردی مرفه با زنی خارج از جایگاه طبقاتی خود رابطه برقرار می‌کند. دختر داستان، نقش یک شیء قابل تملک را دارد، یک شیء خریدنی که با پول معامله می‌شود. پیرمرد علاوه بر سلامت جسمانی، تنها به فضیلت خود می‌اندیشد، یعنی به چهرۀ پاک و مقدسی که می‌خواهد از خود ارائه دهد و برای اثبات آن قرار است با دلسوزی و شفقت در حق دختری جوان، او را از فقر و بدبختی برهاند. دغدغۀ او ممنوعیت یا مذموم بودن رابطه‌اش با دختر جوانی‌ است که می‌تواند جای فرزندش باشد.