داستان امیرارسلان که حاصل تخیل خلاق نقیب‌الممالک، ندیم ناصرالدین‌شاه قاجار، است در اصل روایتی بوده که هر شب برای شاه نقل می‌شده تا ذات ملوکانه به خوابی خوش فرو رود.

اما از قضای روزگار دختر ادب‌دوست و فرصت‌شناس ناصرالدین‌شاه آنچه را که قرار بود امواج کم پژواکی در فضای اتاق خواب شاهانه باشد روی کاغذ آورد و در ادبیات عامیانۀ ایران به جای گذاشت.

کتاب حاضر، با بازنویسی و تصویرگری نورالدین زرین‌کلک، روایت تلخیص شده‌ای از داستان امیرارسلان نامدار است، به طوری که در حوصلۀ زمان ما بگنجد.

در روسیه همه به قانونی بودن وجود خود شک دارند؛ شاید هم به همین دلیل است که هر طور شده تا به امروز دوام آورده‌ایم، به میمنت همین هارمونی میان بی‌قانونی‌ها. انگار حکـومت خودش هم این ساخـتار جدید به‌اصطلاح دموکراتیک را باور ندارد و دولتمردان در ناخودآگاه‌شان امید دارند که اگر همه چیز از هم پاشید، در آخرین لحظه به این تابوت فنا‌ناپذیر چنگ بزنند و نجات پیدا کنند.

عامۀ مردم هم دلشان نمی‌خواهد لنین به خاک سپرده شود. با خود فکر می‌کنند اگر امروز لنین را به خاک بسپارند، از فردا همه را مجبور خواهند کرد جدی کار کنند، بدون بدمستی‌ و دزدی. خوب چه کسی خواهان چنین چیزی است؟ بهتر است همه چیز همان‌طور که هست باقی بماند. وقتی زندگانْ مردگان را به خاک نمی‌سپرند، طبق قانونی ماورایی و نانوشته، مردگان دست به کار دفن زندگان می‌شوند. و این قانون با بی‌رحمی در همه‌جا حاکم است.

آینده برای بشر امروز در موارد بسیاری دیگر تداوم گذشته نیست. گسست‌های پی‌درپی و گسترده، پیوند انسان معاصر را با گذشته‌اش گسیخته و از حد ظرفیت آدمی برای تحمل تغییرات فراتر می‌رود. تافلر معتقد است بشر دچار بیماری تغییر شده چراکه نمی‌تواند خود را با سرعت تغییر محیط پیرامونش تطبیق دهد. گرچه پاره‌ای ازین تغییرات گریزناپذیرند اما بخشی از آنها هدایت‌نشده و بیهوده‌اند. تافلر رسالت انسان و جامعۀ معاصر را شناخت و هدایت تغییرات برای حفاظت بشر در برابر شوک آینده می‌داند و می‌پرسد که در این دنیای ناپایدارِ پدیده‌های گذرا، کدام ستون محکم می‌تواند ما را در بـرابـر سـیلاب آینده حـفظ کند؟