گوته در مسیر زندگی خلاق، سرگذشت پر فراز و نشیبی داشت. از تولدی دشوار تا وقتی كه در سن هفتاد و چهار سالگی چنان به ورطۀ عشقی بی‌فرجام فروغلتید که بار دیگر همچون دورۀ بیست‌سالگی به فکر خودکشی افتاد. او نه‌فقط کودکی مستعد و شاعری محبوب و سیاستمداری بانفوذ، که در تمام زندگی‌اش انسانی سرگشته، پریشان و دردمند بود؛ پس كوشش برای شادمانی به انگیزۀ اصلی او برای زندگی بدل شد. گوته معتقد بود تحقق خویشتن و زندگی خلاقانه بدون درد و محنت و مخاطره میسّر نیست. از همین روست که می‌گفت: «انسانِ مرارت‌نکشیده راه به‌ جایی نمی‌برد». گوته اين توانایی خاص را داشت كه فشارهای روحی را تحمل و آنها را به رشدی خلاق تبدیل كند. شیوه‌ای که او توانست آلام و آرزوهای خویش را به محرک‌های خلاق بدل کند، برای خوانندۀ امروزی نیز می‌تواند سرچشمۀ الهام باشد. انسان‌های قرن بيست‌و‌يكم نیز می‌توانند از زندگی و آثار گوته الگوی باارزشی برای رسیدن به زندگی خلاق و آموختن هنر زیستن به دست آورند.

مارش رادتسکی مشهورترین اثر یوزف روت و نیز آخرین رمانی است که او پیش از مهاجرت به پاریس و دربه‌دری‌های بعدی نوشت. مارش رادتسکی هم‌عصر مجموعه‌ای از آثار ادبی بزرگ آلمانی ثلث اول قرن بیستم است که سهمی عمده در شکل‌گیری مفهومی به نام «رمان مدرن» و یا «رمان قرن بیستم» داشته‌اند. ماریو بارگاس یوسا آن را از بهترین رمان‌های سیاسی خوانده و گفته که در نگارش رمان معروف سور بز از آن الهام گرفته است. روت در این اثر روایت زندگی سه نسل از خانوادۀ فون تروتا را، که عمری را در خدمت به امپراتوری اتریش‌-مجارستان گذرانده‌اند، دستمایهٔ روایت فروپاشی این امپراتوری بزرگ قرار می‌دهد. پدربزرگ، جان امپراتور را در نبرد سولفرینو نجات داده، پسر کارمندی عالی‌رتبه و نوۀ افسر ارتش است. اما زمان صلح است و این افسر جوان ارتش احساس بیهودگی می‌کند…

ژاک قضاوقدری را به‌حق در کنار رمان‌هایی همچون دن‌کیشوت، تام جونز و اولیس جای داده‌اند. در این نوشتار چندلایه دیدرو هشیارانه با زبان طنز به تقلید معیارها و شگردهای رایج آثار تخیلی می‌پردازد تا آنها را به تمسخر بگیرد و نفی کند. می‌توان ادعا کرد که سنت‌گریزی، ساختار پیچیده، بی‌نظمی استادانه، آوردن داستان در داستان، پارادوکس‌ها و تضادهای گستاخانه، آمیزۀ طنز و تخیل برای مبارزه با جهل و خرافات و کوته‌بینی و عدم تساهل در ژاک قضاوقدری، نمونه‌ای از داستان‌نویسی مدرن است. نثر زنده و پویای دیدرو و ضرب‌آهنگ تندش خواندن رمان را لذتبخش می‌کند. او بزرگانی چون گوته، شیلر، هگل، مارکس، فروید، استندل، بالزاک، بودلر و ژید را شیفته خـود کـرد. مـیلان کـونـدرا، ژاک قضاوقدری را مسحورکننده می‌داند.