کتاب «از کاپ تا کیپ» از اصول یک سفرنامۀ حرفهای پیروی میکند. سوژۀ کتاب هیجانانگیز است: با دوچرخه از سه قاره گذشتن. به خاطر محدودیت ۱۰۰ روزه عنصر تعلیق هم در کتاب وجود دارد. اما در خیلی از سفرنامههای ایرانی و حتی سفرنامههای دوچرخهای علیرغم وجود این دو عنصر باز هم خروجی رضایتبخش نیست. چرا که علاوه بر اینها رضا پاکروان در کتاب خود از یک ساختار روایی هم بهر برده: ساختار روایی سفر قهرمان.
«زندگی ۳» چنین کتابی است: آیندهی دستاوردهای علم دربارهی هوش مصنوعی که با تخیل و تصوراتی از آینده شاخ و برگ گرفته است. رباتهای نافرمان و کامپیوترهای ازخودراضی هالیوود را فراموش کنید. دسیسههای پشتپردهی قدرتهای سیاسی برای دستیابی به هوش مصنوعی و توان برتر آنرا هم همینطور. موضوع جدیتر، عمیقتر و پیچیدهتر از این حرفهاست.
کتاب برای کسانی که در وضعیتهایی ناگوار به سر میبرند (چه در مقام ماتمدیده و چه در موقعیت مراقبت از داغدار) و برای پیشگیری از ضربههای مهلک فقدان، رهایی از اضطراب و حفظ سلامت روانی بسیار سودمند است. همچنین به پرسشهای مهمی از قبیل: «سوگواری چیست؟»، «چه دورهها و تکالیفی دارد؟»، «چه زمانی پایان مییابد؟»، «واکنشهای بهنجار و نابهنجار زمان ماتم کداماند؟» و «آیا اصلاً انجام عمل سوگواری لازم است؟» نیز پاسخی جامع میدهد.
«فلسفۀ عشق» جدای درآمدی به قلم آلن سوبل و یادداشت خود نویسنده به عنوان مقدمۀ کتاب، از هفده بخش کوتاه تشکیل شده است. کوتاهی فصول کتاب و سادگی زبان آن کمک میکند مخاطب مباحث نویسنده را به سادگی دریافته و خط کلی حاکم بر آن را که جنبههای مختلف مفهوم عشق را مورد توجه قرار میدهد، دنبال کند.
خانم مارگارت مک میلان در کتاب حجیم و جامع «پاریس ۱۹۱۹» سعی کرده است برای این پرسشها جوابهایی پیدا کند. اینکه چرا بعد از آن همه فاجعه در جنگ جهانی اول باز هم کشورها به سوی جنگ رفتند. او پاسخ را در پیمان پاریس میداند. معاهدهای که شش ماه به طول انجامید و در آن رئیس جمهور آمریکا، نخست وزیر فرانسه، نخست وزیر بریتانیا و نخست وزیر ایتالیا از یک سو در مقابل آلمان سعی کردند قدرت لجام گسیخته آن را مهار کنند و برای نیل به این هدف بخشهایی از این کشور را جدا کردند.
«اینک خزان» اویگن روگه از آفریدههای ادبی برجسته در این زمینه است و جایزۀ کتاب سال آلمان و تقدیرهای دیگری را هم نصیب نویسنده کردهاست. روایتـ پانورامای نفسگیر اویگن روگه دربارۀ سرگذشت خانوادۀ اومنیستر و وابستگان سببی آنها مرز و جغرافیا و نسل و زمان نمیشناسد، چالاک به مکزیک و سیبری و آلمان شرقی سرک میکشد و قلهها و درههای تاریخ قرن بیستم را جَلد درمینوردد.
رمان «پردهخوان» از آثار درخشان گرت هوفمان است که از روی آن در سال ۱۹۹۲ برنهارد سینکل یک فیلم موفق ساخت. بابابزرگی که از پستوبلند روزگار برای نوهاش میگوید. رمان اینگونه آغاز میشود: «بابابزرگم کارل هوفمان (۱۹۴۴-۱۸۷۳) سالها توی سینما آپولو کار میکرد، تو خیابان هلنه، لیمباخ/زاکسن. من سالهای آخر عمرش را دیدم. کلاه هُنری سرش میگذاشت و عصای پیادهروی دست میگرفت و حلقۀ ازدواج پهنی داشت که هرازگاهی در بنگاه کارگشایی کمینتس گرو گذاشته میشد و همیشه هم صحیح و سالم به انگشتش برمیگشت.
انتشار مجموعۀ «نسل قلم» از سر گرفته شد. این مجموعۀ مفید و خواندنی که سالها پیش در دهۀ هفتاد از جانب نشر تجربه منتشر میشد، اینبار در قطع و طراحی تازهتری توسط نشر نو روانۀ بازار نشر شده است. مترجمان صاحبنامی چون «عبدالله کوثری»، «محمد مختاری»، «کریم امامی»، «ابراهیم یونسی»، «مهدی سحابی»، «فرخ تمیمی» و «خشایار دیهیمی» در ترجمۀ این مجموعه مشارکت داشتهاند
پارسینژاد که حالا ۸۳ سال دارد، در اثر تازۀ خود، «یادها و دیدارها»، خاطرات خود از چند دهه کار در سمتهای مختلف و دوستیهایش با بزرگان فرهنگ و هنر و اندیشۀ ایرانی را روی کاغذ آورده است. خاطراتی بسیار خواندنی که افزون بر جذابیت، اسنادی قابل رجوع از تاریخ فرهنگ و هنر را نیز ارائه کردهاند.
