در جست‌وجوی طبیعت مقدمه‌ای خواندنی و قابل فهم برای آشنایی با یکی از با استعدادترین دانشمندان جهان است. ادوارد ویلسون، شاید بیش از هر دانشمند دیگری در قرن ما، جانوران را در زیستگاه طبیعی‌شان زیر نظر گرفته و قوانین حاکم بر رفتار، سازمان اجتماعی، و روابط‌شان را با محیط دریافته است. اما او نه فقط در پی آنچه این یافته‌ها دربارۀ خودِ این جانوران به ما می‌گویند، بلکه در پی چیزی است که می‌توانند دربارۀ طبیعت انسان و رفتارِ گونۀ ما به ما بگویند. او نتایج جذاب و گاه شگفت‌انگیز بررسی‌هایش را به واسطۀ کتاب‌هایی فوق‌العاده همچون تنوع حیات، طبیعت انسان و زیست‌شناسی اجتماعی ، با خوانندۀ عام در میان گذاشته است. نثر جذاب و دقیق او دربارۀ موضوعات پیچیده دو جایزۀ پولیتزر برایش به ارمغان آورده و ستایش دانشمندان و خوانندگان سرتاسر جهان را برانگیخته است.

ادوارد ویلسون، زیست‌شناس و طبیعی‌دان ۸۸ ساله امریکایی، یکی از بزرگ‌ترین نظریه‌پردازان تکامل در جهان است و نویسندۀ بیش از ۳۰ کتاب دربارۀ مورچه‌ها، بوم‌‌شناسی و حفاظت، زیست‌شناسی اجتماعی، تنوع زیستی و تکامل است. او استاد بازنشستۀ دانشگاه هاروارد و برندۀ جایزه‌های متعدد است. دوران کودکی ویلسون در جنوب امریکا و جمع‌آوری مارها و حشرات در جنگل‌ها و مرداب‌های این منطقه تأثیری جادوانه بر کار و زندگی‌اش گذاشت.

نیچه می‌گوید: «آن کس که با هیولاها پنجه در می‌افکند، باید به‌هوش باشد که مبادا خود هیولا شود، و آنگاه که زمانی دراز چشم به مغاک می‌دوزی، مَغاک نیز چشم به روی روحت می‌گشاید.»

در زندان اومسک، داستایفسکی چهار سال با رانده‌شدگانی زیست که از قراردادها و رسوم اجتماعی عادی معاف بودند -موجوداتی که به هستی حیوانی بازگشته بودند. او به مغاکی چشم دوخته بود که در آن عنصر خام شهوت مجرد بشری می‌جوشید و مغاک داخل در روح او می‌شد. او شاید خود هنگامی که پا به زندان گذاشت انسانی غیرعادی بود. در آنجا او آموخت که خود را با جهانی غیرعادی وفق دهد، و هنگامی که سر برآورد نگاه کج و معوجش نمی‌توانست به کانونی دیگر دوخته شود.

انسان‌های عادی در رمان‌های داستایفسکی همان‌قدر نادرند که در محوطۀ زندان. جهان او جهان جنایتکاران و قدیسان، هیولاهای رذیلت یا فضیلت بود. داستایفسکی سی و سه ساله بود که آهنگر زندان غل و زنجیر از پایش گشود تا بار دیگر قدم به جهان انسان‌های آزاد بگذارد، اما این جهانی بود که به‌واسطۀ دوره‌ای که او از سر گذرانده بود برای همیشه چهره عوض کرده بود. سال‌های رشد به پایان رسیده بود، اما هنوز سال‌های طولانی تب و هیجان باید طی می‌شد تا سرانجام نبوغ وی بیان هنری‌اش را دربارۀ مسائل خیر و شر که روحش را در سایۀ تاریک زندان می‌خوردند پیدا کند.