کتاب حاضر در چهار مجلد شرح تجدیدنظرشدۀ غزل‌های حافظ به قلم دکتر حسینعلی هروی است که پس از سال‌ها با  کوشش دکتر عنایت‌الله مجیدی و دکتر زهرا شادمان به چاپ رسیده است.
در این شرح ابتدا عین بیت آورده شده و بعد از آن قالب شعر شکسته شده و به صورت نثری ساده درآمده است.
در مرحلۀ نخست روشن شده بیت را چگونه باید خواند و رابطۀ کلمات از نظر دستوری از چه قرار است. در مرحلۀ دوم مفردات بیت در حدی که برای خوانندۀ متوسط الحال ضرورت دارد معنی شده است.
در مرحلۀ سوم بر مبنای مفردات و نثری که از شکستن بیت ساخته شده به معنی و شرح و تفصیل پرداخته شده است. به مناسبات دستوری و صنایع بدیعی جز در مواردی که برای روشن‌شدن معنی مؤثر بوده پرداخته نشده است. در مرحلۀ چهارم سعی بر این بوده تا اشارات و کنایات پوشیده‌ای اگر در بیت وجود دارد (‌قرآن کریم، کتاب، قصه، اسطوره‌)، روشن شود.
در مرحلۀ پنجم سعی شده به نظرهای مختلفی که از جانب فضلا یا گذشتگان دربارۀ معنی بیت اظهار شده، اشاره‌ای شود.

زبان حال هر چند برای پارسی‌زبانان تعبیری است آشنا اما برخلاف باور بسیاری، علاوه بر انسان، حیوان و نبات، افلاک و فرشتگان، عرش و کرسی، بهشت و دوزخ، مرده و گور، شب و روز، خاک و آب و باد و آتش، درخت و گل و میوه و سنگ و کوه، عشق و علم و عدل و دولت و بخت، زلف و چشم و گوش و ابرو، باده و بنگ، شطرنج و نرد، نی و طنبور و دف همه می‌توانند به زبان حال سخن بگویند. استفاده از زبان حال در واقع نوعی هنرنمایی شاعرانه و شگردی ادبی است، و این نوع شگرد در ادبیات جهان، از جمله ادبیات پارسی، بسیار رایج بوده و نویسندگان و شاعران با استفاده از آن گونه‌های ادبی مختلف خلق کرده‌اند. خصوصیت همهٔ این گونه‌ها این است که همه جنبۀ ادبی و خیالی دارند و سخنانی که در آنها آمده است به زبان حال است نه قال. بررسی انواع و اقسام مطالب زبان حالی در آثار نظم و نثر پارسی کاری است که در کتاب حاضر به عهده گرفته شده است.