هند باستان سرزمین – معبدی است که از هر سوی آن آستانه نیایش و آستان دنیای معنوی آغاز می شود و دری به سوی الوهیت لایتناهی می‌گشاید‌.

در شعر تغزلی مهادوی یکه ایزد شیوا با لقب «چنه میلکار جونه» فراخوانده شده است. مترجم انگلیسی به سبب آن‌که این نام معنادار و بیانگر صفات و خصایل شیواست، اصطلاح زبان کانّادایی را با عبارت وصفی «خدای به سپیدی یاس» جایگزین کرده است.

مهادوی یَکه بیش از دیگر سرایندگان وچنه به طبیعت و زندگی جانداران توجه می کند. طبیعت در شعر او اغلب ناشی از دشت و صحراست.

هنر انسان شدن

هنر انسان شدن مفاهیمی را طرح می‌کند که نه‌تنها می‌تواند بر زندگی عامۀ مردم تأثیر بگذارد، بلکه برای روان‌پزشکان، مشاوران آموزشی، مربیان و معلمان، گفتار درمانگران، مدیران و کارشناسان علوم سیاسی نیز بسیار کاربردی است. دیدگاه اساسی راجرز در این کتاب تحلیل مفاهیمی مانند تحقق بخشیدن به خویشتن، فرایند انسان شدن و رشد است. راجرز از دنیای نوین که با انسان همانند شیء رفتار کرده و کرامت او را نادیده می‌گیرد انتقاد می‌کند. او همچون کودکی که باطنی پاک دارد با مشاهدۀ جهانی که به نابودی کشانده می‌شود، دچار هراس شده و می‌کوشد با توضیح مسائل و پیشنهاد راهکارهای عملی از تنش میان افراد، نژادها و کشورها بکاهد.

ژاک قضاوقدری را به‌حق در کنار رمان‌هایی همچون دن‌کیشوت، تام جونز و اولیس جای داده‌اند. در این نوشتار چندلایه دیدرو هشیارانه با زبان طنز به تقلید معیارها و شگردهای رایج آثار تخیلی می‌پردازد تا آنها را به تمسخر بگیرد و نفی کند. می‌توان ادعا کرد که سنت‌گریزی، ساختار پیچیده، بی‌نظمی استادانه، آوردن داستان در داستان، پارادوکس‌ها و تضادهای گستاخانه، آمیزۀ طنز و تخیل برای مبارزه با جهل و خرافات و کوته‌بینی و عدم تساهل در ژاک قضاوقدری، نمونه‌ای از داستان‌نویسی مدرن است. نثر زنده و پویای دیدرو و ضرب‌آهنگ تندش خواندن رمان را لذتبخش می‌کند. او بزرگانی چون گوته، شیلر، هگل، مارکس، فروید، استندل، بالزاک، بودلر و ژید را شیفته خـود کـرد. مـیلان کـونـدرا، ژاک قضاوقدری را مسحورکننده می‌داند.