در جست‌وجوی طبیعت مقدمه‌ای خواندنی و قابل فهم برای آشنایی با یکی از با استعدادترین دانشمندان جهان است. ادوارد ویلسون، شاید بیش از هر دانشمند دیگری در قرن ما، جانوران را در زیستگاه طبیعی‌شان زیر نظر گرفته و قوانین حاکم بر رفتار، سازمان اجتماعی، و روابط‌شان را با محیط دریافته است. اما او نه فقط در پی آنچه این یافته‌ها دربارۀ خودِ این جانوران به ما می‌گویند، بلکه در پی چیزی است که می‌توانند دربارۀ طبیعت انسان و رفتارِ گونۀ ما به ما بگویند. او نتایج جذاب و گاه شگفت‌انگیز بررسی‌هایش را به واسطۀ کتاب‌هایی فوق‌العاده همچون تنوع حیات، طبیعت انسان و زیست‌شناسی اجتماعی ، با خوانندۀ عام در میان گذاشته است. نثر جذاب و دقیق او دربارۀ موضوعات پیچیده دو جایزۀ پولیتزر برایش به ارمغان آورده و ستایش دانشمندان و خوانندگان سرتاسر جهان را برانگیخته است.

ادوارد ویلسون، زیست‌شناس و طبیعی‌دان ۸۸ ساله امریکایی، یکی از بزرگ‌ترین نظریه‌پردازان تکامل در جهان است و نویسندۀ بیش از ۳۰ کتاب دربارۀ مورچه‌ها، بوم‌‌شناسی و حفاظت، زیست‌شناسی اجتماعی، تنوع زیستی و تکامل است. او استاد بازنشستۀ دانشگاه هاروارد و برندۀ جایزه‌های متعدد است. دوران کودکی ویلسون در جنوب امریکا و جمع‌آوری مارها و حشرات در جنگل‌ها و مرداب‌های این منطقه تأثیری جادوانه بر کار و زندگی‌اش گذاشت.

این کتاب پیش‌درآمدی است بر انواع مارکسیسم و عمدتاً  برای کسانی نوشته شده است که جداً این فلسفه‌ها را نمی‌شناسند و  تظاهر هم نمی‌کنند که می‌شناسند. همچنین این کتاب برای مطالعۀ افرادی هم هست که با مارکسیسم آشنایند اما بر این باورند که کمونیستها مارکسیسم را دربست بلعیده‌اند پس دیگر نمی‌تواند از آنِ ایشان باشد؛ و نیز برای آنهایی که گرفتار این پندارند که مارکسیسم صرفاً یک ایدئولوژی است، و امروزه دیگر یا به آخر خط رسیده یا باید برسد. این کتاب برای آن گروه هم هست که از سیاست و فلسفۀ سیاسی ملول شده‌اند و در لاک زندگی خصوصی خویش خزیده‌اند ــ یا هرگز از این لاک بیرون نخزیده‌اند. اگر این کتاب بتواند این‌گونه افراد را فقط یک گام به‌ پذیرش وظایف شهروندی تمام‌عیار نزدیک کند، به هدف اساسی خویش دست یافته است.

سی. رایت. میلز پژوهشگری بود که هم دانشگاهيان و هم شهروندان عادي آثارش را مطالعه مي‌كردند. اهمیت زندگی دانشگاهی میلز در این بود كه سعی داشت به رسالت روشنفكری خود صمیمانه وفادار مانده و خلافِ روح زمانه، نمایندۀ راستین افكار انتقادی زمان خود باشد؛ به همین دلیل از متخصصان علوم اجتماعی كه به‌عنوان مشاور به خدمت بنگاه‌های تبلیغاتی و تجاری درآمده بودند و دانش خود را وسیله‌ی مقاصد آن‌ها قرار داده بودند، ولی در عین حال خود را متخصص «بی‌طرف» می‌نامیدند، سخت خشمگین بود. هنگامی كه به شوروی دعوت شد و به‌عنوان منتقد جامعه آمریكایی مورد احترام قرار گرفت، حتی رهبر وقتِ شوروی نیز از انتقادهای آتشین او مصون نماند.

نیچه می‌گوید: «آن کس که با هیولاها پنجه در می‌افکند، باید به‌هوش باشد که مبادا خود هیولا شود، و آنگاه که زمانی دراز چشم به مغاک می‌دوزی، مَغاک نیز چشم به روی روحت می‌گشاید.»

در زندان اومسک، داستایفسکی چهار سال با رانده‌شدگانی زیست که از قراردادها و رسوم اجتماعی عادی معاف بودند -موجوداتی که به هستی حیوانی بازگشته بودند. او به مغاکی چشم دوخته بود که در آن عنصر خام شهوت مجرد بشری می‌جوشید و مغاک داخل در روح او می‌شد. او شاید خود هنگامی که پا به زندان گذاشت انسانی غیرعادی بود. در آنجا او آموخت که خود را با جهانی غیرعادی وفق دهد، و هنگامی که سر برآورد نگاه کج و معوجش نمی‌توانست به کانونی دیگر دوخته شود.

انسان‌های عادی در رمان‌های داستایفسکی همان‌قدر نادرند که در محوطۀ زندان. جهان او جهان جنایتکاران و قدیسان، هیولاهای رذیلت یا فضیلت بود. داستایفسکی سی و سه ساله بود که آهنگر زندان غل و زنجیر از پایش گشود تا بار دیگر قدم به جهان انسان‌های آزاد بگذارد، اما این جهانی بود که به‌واسطۀ دوره‌ای که او از سر گذرانده بود برای همیشه چهره عوض کرده بود. سال‌های رشد به پایان رسیده بود، اما هنوز سال‌های طولانی تب و هیجان باید طی می‌شد تا سرانجام نبوغ وی بیان هنری‌اش را دربارۀ مسائل خیر و شر که روحش را در سایۀ تاریک زندان می‌خوردند پیدا کند.