من نگاهم به پیش بود… به آینده‌ای که در آن بهترین خصلت‌های دوره‌های بسامان با بهترین خصلت‌های دوره‌های نابسامان یکجا جمع خواهند شد؛ آزادی بی ‌قید و شرط اندیشه و آزادی نامقید عمل فردی به هر شکل که صدمه‌ای به دیگران نرساند.

با پرورش آنچه در انسان‌ها یگانه و مخصوص به خودشان است، و با میدان دادن به آنهاست که انسان‌ها می‌توانند موجوداتی شریف و زیبا شوند، و نه با هرچه رقیق‌تر کردن این خصوصیات تا همه مثل هم شوند.

کنت نوویل نجیب زاده‌ای واقعی است که ورشکست شده است و تا از دست دادن قصرش فاصله‌ای ندارد. از آن بدتر چیزی است که به گفتهٔ یک پیشگو برایش اتفاق خواهد افتاد، آن هم درست وسط آخرین مهمانی بزرگ سالانهٔ او که به زندگی‌اش بسته است. هنر میزبانی کنت نوویل در این مهمانی‌های سالانه نامش را بر سر زبان‌ها انداخته است اما با اتفاقی که طبق پیشگویی در این آخرین مهمانی رخ خواهد داد خوشنامی‌اش در خطر خواهد افتاد…

مانند تمام داستان‌های املی نوتوم پایانی پیش‌بینی ناپذیر در انتظار خواننده است.

رمانتیسم در بسیاری موارد خصومتی ابتدایی میان مرد و زن را پیش‌فرض تلقی می‌کند. این خصومت را گرایشی عمیقاً فطری می‌داند ناشی از این واقعیت که جنس زن و مرد، به واسطۀ طراحی متفاوتی که دارند، جهان را به طور یکسان نمی‌بینند. در نتیجه هریک جنس مخالف را طبیعتاً به دیدۀ شک و بدبینی می‌نگرد و در حالت جنگ دائم با آن قرار دارد…برای بئاتریس و بندیک نیز همین‌طور است. آن‌ها از ابتدا با هم دشمن هستند و یکدیگر را مسخره می‌کنند، اما بعد تصادف عجیبی که شکسپیر به شکلی مصنوعی اما استادانه در داستان خود ترتیب می‌دهد سبب می‌شود که آن‌ها بر این دشمنی اولیه غلبه کنند. پس از این ماجرا، آن دو که حالا یک تن هستند می‌توانند به دوستان خود کمک کنند.

 اروینگ سینگر، استاد فلسفۀ دانشگاه ام‌آی‌تی در فلسفۀ عشق با سیری مختصر در تاریخ اندیشه‌ها به شکل‌گیری برداشت کنونی ما از مفهوم عشق و جنبه‌های گونه‌گون آن می‌پردازد.

  سبک نگارش کتاب بسیار جذاب است ــ چنان‌که گویی استادی دانا در کنار آتش بخاری با اندیشیدن به افکار سراسر عمرش نکته‌هایی را برایتان بازگو می‌کند.

رابرت سکات ستوارت، مجلۀ نقد فلسفه