در سال 1986، فاجعهٔ چرنوبیل زندگی لنا و ایوان، دو نوجوان دلداده، را زیر و رو می‌کند. پدر لنا، یکی از مهندسان مرکز هسته‌ای، همراه خانواده‌اش به غرب می‌گریزد، اما پدر ایوان تصمیم می‌گیرد که در منطقهٔ آلوده بمانند. بیست سال بعد، لنا درمی‌یابد که هیچ‌چیز نمی‌تواند مانع بازگشتش به سرزمین مادری شود؛ سرزمینی زخم‌خورده که اکنون منطقه‌ای ممنوعه به شمار می‌رود و مردمانش در سکوت رنجی هولناک را تاب می‌آورند. اما آیا ایوان، آن عشقِ روزگار کودکی که هیچ‌گاه از یاد او نرفته، هنوز در ویرانه‌های ابدی آغشته به تشعشعات اتمی زنده است؟

فریاد در ویرانه‌ها، برندهٔ یازده جایرهٔ ادبی مختلف، پیش از هر چیز روایت آوارگی یک ملت است، روایت خانواده‌هایی که گرسنگی، جنگ یا فاجعه آنها را از سرزمینشان رانده و در ژرفای وجودشان همواره خلئی باقی مانده است، سوگواری‌ای ناتمام که تنها با واپسین نفس آرام می‌گیرد.

ماوتهاوزن از 5 مه تا پایان ژوئیهٔ 1945، هنوز محلّی بود که هزاران انسان را با مصیبت‌ها و سوگنامه‌هایشان در خود جای می‌داد. جنگ به پایان رسیده بود امّا صلحْ اروپا را به دو بخش تقسیم کرده بود؛ تقسیم‌بندی‌ای که بعدها به رویارویی بین نیمی از دنیا با نیمی دیگر بدل شد. برای هزاران اسیر سابق، روزِ آزادی پایان تیره‌بختی و البتّه آغاز سیه‌روزی دیگری بود و اردوگاه تنها مکانی که می‌توانستند بمانند چون دیگر جایی نداشتند که بروند. وضعیت جهان پس از جنگ آبستن حوادث بسیار بود؛ جهانی که مهیا بود تا پس از فروخوابیدنِ هیاهوی جشن‌های پیروزی متفقینِ مهربان بر دشمنان شرور بشریت و آرزوهای «دگر هرگز چنین مباد! دگر هرگز چنین مباد!» دست به کشتار بزند.

حکومت ساقط شده است، مردان از رأس قدرت به زیر کشیده شده‌اند و زنان حکومت را تماماً در ید قدرت خود دارند. سال‌هاست مرزهای کشور به روی بیگانگان بسته شده و جهان فقط با اطلاعاتی از وقایع امپراتوری زنان خبر دارد که سران صلاح می‌بینند منتشر شود. ژودیت، «شبانِ» زنان، که پس از مرگ مادرش جانشین او شده آن سرزمین را با مُشت آهنین اداره می‌کند؛ مضحکه‌ای سیاسی در دل رژیمی هذیان‌زده که تمام شعارهای پیش از انقلابش را کنار گذاشته و در کار خلق ارزش‌ها و شعارهای جدید است. به‌موازات روایت اصلی، خاطرات پرستاری معمولی پیش کشیده می‌شود که به حریم شبان راه می‌یابد و واقعیتِ پارانویایی قدرت و مواهب کارگزاران حکومت و بلهوسی‌های جنون‌آمیز آنها را به تصویر می‌کشد. زنان تشنهٔ قدرت تأملی است در باب دلایل و تأثیرات تعصب و فساد در ساختار حکومت‌های تمامیت‌خواه از هر سنخ.

جهان ادبی اوئلبک ترکیبی از کمدی سیاه، فلسفه، جامعه‌شناسی و بدبینی عمیق است. شخصیت‌های او معمولاً انسان‌هایی منزوی، افسرده و ازخودبیگانه‌اند که در جهانی بدون معنا زندگی می‌کنند. بسیاری از منتقدان، اوئلبک را نویسنده‌ای می‌دانند که بحران‌های تمدن غرب را با صراحت و خشونتی کم‌سابقه روایت کرده است. در مقابل، آثار او بارها به‌خاطر نگاه تند سیاسی، جنسیتی و فرهنگی‌اش مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. با این حال، تأثیر او بر ادبیات معاصر فرانسه انکارناپذیر است. نقشه و قلمرو از بهترین آثار اوست.