در رمان «راهی نیست؟»، یک مهندسِ محقق در زمینۀ صنعت هواپیماسازی بر اساس مطالعاتش روی فلزات تشکیلدهندۀ بال و دم هواپیما فرضیهای مطرح میکند که برای بیشتر همکارانش قابل درک نیست. او معتقد است که این فلزاتﹾ تحت فشارِ پرواز و پس از گذراندن ۱۴۴۰ ساعت سفر هوایی دچار خستگی میشوند و با کوچکترین ضربه، تحمل وزن و یا تغییر دما میتوانند از هم بپاشند و هواپیما را دچار سانحه کنند.
داستان را راوی بیرونی روایت میکند. نویسنده در این رمان شخصیتهایی با تفکرات و اخلاقیات متفاوت را با مسئلهٔ مرگ درگیر و مواجه میکند و از این طریق میکوشد که زوایای دید متفاوتی را در مورد مرگ و مواجهه با آن در زندگی به ما نشان بدهد. همچنین نویسنده در میانهٔ زمین بازی زندگی و مرگ، اندیشههایی در مورد موضوعاتی مانند هنر و فلسفهٔ زبان و غیره را با استفاده از شخصیتهای کتاب بیان میکند و چه بسا بازی با مفاهیم تولد و زندگی و مرگ را نهفقط در چارچوب مرکزیت انسان، که در چارچوب مسائلی همچون یک اندیشهٔ گذرا، یک رابطهٔ عاشقانه، یک ارتباط دوستانه و غیره، بتوان مشاهده کرد.
کتاب «تکامل شگفتانگیز» نوشته آنا کلیبورن بهتازگی با ترجمۀ کاوه فیضالهی به بازار کتاب عرضه شده است. این اثر در پنج فصل با عنوانهای «درک تکامل»، «حیات در دوران گذشته»، «درخت خانوادگی»، «تکامل در عمل»، «پوشه سازشهای شگفتانگیز»، فرایند تکامل موجودات زنده را به زبانی ساده بررسی میکند.
مخاطب در رمان «آرتور و جورج» با ترکیبی از روایت داستان و زندگینامه مواجه است. کاری که جولین بارنز در «طوطی فلوبر» با داستان زندگی فلوبر و در «هیاهوی زمان» با روایتی داستانی از زندگی دمیتری دمیتریویچ شوستاکوویچ از مشهورترین آهنگسازان قرن بیستم نیز تکرار کرده است.
شخصیتهای رمان«پردهخوان» چیدمانی شبیه به داستانهای قهرمانی دارند؛ به این معنی که شخصیت اصلی و محوری تمام ماجراهای داستان، کارل هوفمان است. مادربزرگ، مادر که نقشی بسیار کمرنگ دارد، آقای تایلهابر سینمادار، دوستان و آشنایان و کاسبان روستای لیمباخ، همه نقشهایی فرعی دارند که حضورشان در راستای پررنگتر کردن شخصیت اصلی است. به بیان دیگر، هیچ شخصیت دوم یا حتی شخصیت مکملی برای بابا بزرگ در کار نیست.
اگر بنا باشد آخرین کتاب براین مگی با عنوان «پرسشهای اولین و آخرین» را در یک جمله کوتاه خلاصه کرد، باید همانی را گفت که پیش از او کارل پوپر درباره خود نوشته بود و از آن پیشتر هم دیگرانی در تاریخ فلسفه به کنایت یا صراحت گفته بودند؛ سخنی که دستکم ردّ آن را میتوان تا گفتههایی که از سقراط بر جای مانده است، دنبال کرد. جملهای که گویی درک آن برای آشنایان خُرد و کوچک فلسفه نیز چندان دشوار نیست و بیان و درک متقابل آن میتواند حاکی از اشتراک فهم میان یک نوآموز فلسفه تا بزرگترین چهرههای تاریخ فلسفه باشد.
یک میراثدار رمان روسی در زمانهی استالین چه باید بکند؟ او از یک طرف با میراث خود درگیر است: رمانهای بلندی که از دل کتاب مقدس بیرون آمدهاند، مسائل وجودی بشر را میکاوند، درگیری انسانها با خدا، مذهب و گناه را در مرکز خود قرار میدهند و یک بازیگر اصلی دارند: «شیطان».
لیر فیلسوفی عضو انجمن بینالمللی روانکاوی است. دغدغه او هم از سنخ روانکاوی است و هم از جنس فلسفه. رویهاش در این کتاب به فلسفه علم تأسیسی میماند، مشابه همان رویهای که وبر نسبت به جامعهشناسی داشت. فلسفه مدنظر لیر به دیدگاه کانتی «شرایط ممکنشدن ایدههای تجربی» نزدیک است و باید دقت کرد که این ایدهها از کندوکاو در تجربههای بالینی و قیاس آن با نظریههای فروید حاصل میشوند. در دو بخش اول کتاب نگاه فلسفی غالب است.
باور نمیکنم؛ اندوهی چنین عمیق را… انگار خاکستری شدهام. پلک هایم سنگین است، فکر کنم دارد گریه ام می گیرد. گاه آرامم، گاه بیقرار. بااحساس گناه، خشم و نفرت؛ چرا با من چنین کردی؟ چرا رهایم کردی؟ تنها شدهام، تنهای تنها. بدون تو زندگی برایم بیمعناست. بدون تو از آن کوچه گذر نخواهم کرد. شاید بهتر باشد من هم دیگر نباشم. نمی فهمم، اصلا چه مرضی است زندگانی که آخرش مرگ است! در این مدت که نبودی آنقدر زجر کشیدم که اگر زنده بودی خودم می کشتمت.
