چرا ما از ابراز عشق عاجزیم؟ چرا وقتی به شدت کسی را دوست میداریم همزمان رفتارهایی از خود نشان میدهیم که هیچ تناسبی با احساسات قلبیمان ندارد. ظاهراً این موضوع تا حدی به روحیۀ شرقی ما مربوط است. مردسالاری حاکم بر جوامع ــ خصوصاً جوامع شرقی ــ اگرچه در بسیاری عرصهها امتیازهایی برای مردان به بار میآورد ولی همان بنیادهای مردسالارانه که در جان مردان نهادینه شده در رابطۀ عاشقانه بسی تباهیزاست و این تباهی از لحاظ عاطفی بیش از آنکه دامنگیر زنان شود وبالِ خود مردان میگردد.
کتاب «سیاست شادکامی» آنقدر خوب است که بهسختی میتوانیم کتابی مفیدتر از آن را تصور کنیم. ما با اثری جذاب، خوشخوان، پر از نکات و دادههای جالب روبهرو هستیم. ولی همۀ این موارد فرعی است. ویژگی اصلی کتاب آن است که بسیار مفید و راهگشاست. این فایده عام است. منظور از عام این است که به درد همۀ گروهها و طبقات اجتماعی میخورد؛ هم حاکمان و مسئولان و مدیران از آن میآموزند که چرا و چگونه سیاستگذاری کنند و هم شهروندان عادی میفهمند که چه مطالباتی باید داشته باشند و اساساً در پی چه چیزی بروند.
«برش جنگل» روایت اندوه ناشی از فقدان ابدی انسانها نیز هست. «گولی یلمو»، شخصیت اصلی داستان، که همسرش را از دست داده، خود را غرق کار تا این اندوه را از یاد ببرد و بدین طریق غم خود را تسکین دهد. بسیاری بر این اعتقادند که این ماجرا شرح حال خود کارلو کاسولاست که هنگام نوشتن این کتاب همسرش را از دست داده و این اتفاق باعث تغییر نگاه او به ادبیات و شیوۀ داستاننویسی شده است.
کتاب «کلانداده» از ۷ بخش تشکیلشده است که در هر بخش به یکی از جنبههای تکنولوژی کلانداده میپردازد؛ بخش اول این کتاب با عنوان «ما میدانیم شما چه میاندیشید» تلاش میکند به مخاطبان نشان دهد که چگونه از طریق کلاندادهها نوعی پیشبینی نیاز و میل صورت میگیرد و برای مثال شرکتها و سازمانها چگونه میتوانند با ردیابی چیزی که شما میاندیشید وضعیت را منطبق با اهدافشان مدیریت کنند. اهمیت این نکته ازآنجاست که دانستن علایق و ترجیحات مردم میتواند به کسبوکارها و ارائهدهندگان خدمات کمک کند تا محصول خود اعم از کالا یا خدمات را به شیوه بسیار موفقی به جامعه ارائه دهند
برلین به ما میآموزد که سیاست را در سطح اندیشه جدی بگیریم و دنبال کنیم. در آن سطح نیز همۀ اندیشههای سیاسی ارزش توجه و بررسی دارند، حتی اندیشههای مخالف. او به ما نشان میدهد که حتی ناخوشایندترین اندیشهها مفید و آموزندهاند و، درمقابل، حتی بهترین و مطلوبترین اندیشهها محدودیتهای سخت خودشان را دارند، به طوری که هر چقدر هم خوشایند باشند، خالی از عوارض جانبیِ دردناک نیستند.
«یک روز از زندگی ایوان دنیسوویچ»، یک روز کامل از زندگی یک قربانی عادی در اردوگاه کار اجباری را به تصویر میکشد تا خواننده با پوست و گوشت خود درک کند که فارغ از شعارها، در حکومتی ایدئولوژیک چه اتفاقی برای شهروندان آن جامعه میافتد. شهروندانی که قبلاً در زندگی عادی خود اصلاً دلمشغول بقا نبودهاند، از قالب شهروندی خارج شده و به موجودی صرفاً زنده تبدیل شدهاند که نه تنها نگران بقا هستند بلکه روزانه برایش نقشه میکشند و میجنگند.
حاصل عمر جود گمنام چیزی نیست جز سرخوردگی. او دیگر آرزویی ندارد جز اینکه «سرمشقی شود برای مردم تا بدانند که چکار نباید بکنند.» او دیر میفهمد «کسی که میخواهد شانس این را داشته باشد که در زمرهی بزرگان قوم درآید باید آدمی سرد و بیاحساس باشد و جز به منافع خود به چیزی نیندیشد.»
مارتین واکر برای تحقیق و نوشتن کتاب سه سال وقت صرف کرد. معتقد بود وقایع و شهرتها در دنیای مطبوعات زودگذرند و می نویسد وقتی ریچار هیوز -به تعبیر او بهترین روزنامهنگاری که در حوزهی چین کار کرده- چکیدهی کارهایش را به او میداد در جملهای که نه گوینده و نه شنونده قرار نبود جدی بگیرند گفته: “کار ما فقط به اندازهی روزنامهی فردا ارزش دارد”. می گوید روزنامهها بزرگتر از مجموع جزئیات خویشاند و دوامشان بیشتر از مدتِ کار سردبیران و نویسندگان. این مطلب شاید درباره ی بسیاری “مجموعهها” مصداق داشته باشد، این که یک گروه، تیم یا هر مجموعهای که ماهیت حقوقی مییابد چیزی فراتر از اجزا تشکیل دهندهاش (افراد حقیقی) دانسته شود.
جرد دایموند در کتاب بزرگ «فروپاشی» زمینهٔ انقراض شهرها و تمدنهای بزرگ را زیر ذرهبین گذاشته نشان میدهد که فروپاشی شهرها و تمدنها دلایل مشخص کمتر گفتهشدهای داشته است، همانطور که بقای تمدنهایی در سختترین شرایط طبیعی و تاریخی. ایسلند. در نگاه دایموند، «فجایع طبیعی» همیشه طبیعی نیست. بیشتر اوقات تأثیر ندانمکاری بشر بر پاگیری و افزایش این فجایع تعیینکننده بوده است. بعید است که نام جزیرهٔ متروکهٔ «ایستر» شما را به یاد دشمنی با جوامع دیگر بیندازد، حال آنکه تداوم دشمنی با دیگر جوامع علت بنیادین این فروپاشی بوده است.
