«اینک خزان» اویگن روگه از آفریدههای ادبی برجسته در این زمینه است و جایزۀ کتاب سال آلمان و تقدیرهای دیگری را هم نصیب نویسنده کردهاست. روایتـ پانورامای نفسگیر اویگن روگه دربارۀ سرگذشت خانوادۀ اومنیستر و وابستگان سببی آنها مرز و جغرافیا و نسل و زمان نمیشناسد، چالاک به مکزیک و سیبری و آلمان شرقی سرک میکشد و قلهها و درههای تاریخ قرن بیستم را جَلد درمینوردد.
رمان «پردهخوان» از آثار درخشان گرت هوفمان است که از روی آن در سال ۱۹۹۲ برنهارد سینکل یک فیلم موفق ساخت. بابابزرگی که از پستوبلند روزگار برای نوهاش میگوید. رمان اینگونه آغاز میشود: «بابابزرگم کارل هوفمان (۱۹۴۴-۱۸۷۳) سالها توی سینما آپولو کار میکرد، تو خیابان هلنه، لیمباخ/زاکسن. من سالهای آخر عمرش را دیدم. کلاه هُنری سرش میگذاشت و عصای پیادهروی دست میگرفت و حلقۀ ازدواج پهنی داشت که هرازگاهی در بنگاه کارگشایی کمینتس گرو گذاشته میشد و همیشه هم صحیح و سالم به انگشتش برمیگشت.
انتشار مجموعۀ «نسل قلم» از سر گرفته شد. این مجموعۀ مفید و خواندنی که سالها پیش در دهۀ هفتاد از جانب نشر تجربه منتشر میشد، اینبار در قطع و طراحی تازهتری توسط نشر نو روانۀ بازار نشر شده است. مترجمان صاحبنامی چون «عبدالله کوثری»، «محمد مختاری»، «کریم امامی»، «ابراهیم یونسی»، «مهدی سحابی»، «فرخ تمیمی» و «خشایار دیهیمی» در ترجمۀ این مجموعه مشارکت داشتهاند
پارسینژاد که حالا ۸۳ سال دارد، در اثر تازۀ خود، «یادها و دیدارها»، خاطرات خود از چند دهه کار در سمتهای مختلف و دوستیهایش با بزرگان فرهنگ و هنر و اندیشۀ ایرانی را روی کاغذ آورده است. خاطراتی بسیار خواندنی که افزون بر جذابیت، اسنادی قابل رجوع از تاریخ فرهنگ و هنر را نیز ارائه کردهاند.
بلکبری برند تلفن همراه است. منظور از هملت نیز همان شخصیت مشهور نمایشنامۀ معروف شکسپیر است. اما اگر میخواهید بدانید که این دو چه ربطی به هم دارند، باید تا فصل هشتم کتاب صبر کنید. البته خیلی هم طول نمیکشد، و احتمالاً دوروزه به آنجا میرسید. کتابِ خوب و خوشخوان مثل یک سراشیبی عمل میکند. پا گذاشتن به آن به اختیار خودتان است، اما بعد از آن با شما نیست. شما را با خودش میکشد و شما هم برای اینکه دچار مشکل نشوید، مجبورید با آن همراهی کنید.
تاریخنگارِ مذاکرات صلح پاریس (که در تاریخ با معاهدۀ ورسای بیشتر شناخته شده) با امری کموبیش هولناک روبهرو میشود. پاریس مالامال گروههای مطالعاتی، مذاکرات جانبی و بحثهای تخصصی است که در طول آن ماههای پُرآشوب برگذار میشوند. هر مطالبۀ ارضی، اصلاح مرزی، دعوی قومیتی و متقابل و دهها مورد دیگر ریشه در سالهای قبل از ۱۹۱۴ داشت. روایت چنین ماجراهایی برای غرقنشدن خوانندۀ امروزی در اسامی غریب و کشمکشهای خیالی چطور ممکن است؟
اگر چه «یک روز از زندگی ایوان دنیسوویچ» روایتی است از مسخ آدمی در اردوگاههای برساختۀ نظامی توتالیتر اما در عین حال این رمان روایتی هم هست از مقاومت آدم سادهای چون ایوان در مقابل این مشت آهنین. ایوان اگر چه همچون بسیاری از زندانیان سیمای انسانیاش رنگ باخته اما در لحظاتی کوتاه و تکاندهنده در رمان این سیما پررنگ میشود مثل آن لحظهها که ایوان ته دلش غمگین است که چرا سالها پیش از زنش خواسته برای او خوراکی و بستهای نفرستد تا بچههایش بهتر غذا بخورند و حالا خود همچون کودکی که در انتظار هدیۀ عید پاک است به زندانیانی که برایشان غذا و نامه میرسد رشک میبرد.
هابز در نویسندگی ید طولایی داشت. وی کتابهای کلاسیکی همچون «تاریخ جنگهای پلوپونزی» توسیدید و برخی از نمایشنامههای یونانی را به انگلیسی ترجمه کرد. در اواخر عمر نیز «ادیسه» و «ایلیاد» هومر را به انگلیسی برگرداند آن هم به نظم!!! پیش از آن، زندگینامه خود را هم به نظم سروده بود!!! طبیعی است چنین کسی با چنین ذوقی چه نویسنده خوبی است. لذا کتابهای هابز، برخلاف ظاهر چغری که دارند، بسیار درخشان و خواندنی هستند.
بیایید بپرسیم درد چیست؟ شده است به چیستی چیزی که همیشه در معرضش هستید فکر کنید؟ چیزی که بخشی از تصورات و خاطرات و احساسات آدم با آن یا در مقابل آن شکل گرفته است، چیست؟ آیا درد همیشه چیزی منفی است؟ یعنی چیزی که ذهن و تمام اجزای بدن انسان در برابرش بایستد و در جهت نابودیاش عمل کند.
