مرگ همواره فکر و ذکر فرهنگ غرب بوده است، اما اکنون به هیأتی نو و ناشناس درآمده است. قرن بیستم شاهد تولید انبوه جنازه از‌ پی جنگ‌ها و چیرگی فناوری بر بدن انسان بود. هزارهٔ جدید نیز با تروریسم جهانی و تعلیق کامل حقوق بشر در اردوگاه‌هایی در دوردستِ جهان آغاز شده است. ما در عصر هراس زندگی می‌کنیم، عصری که وحشت از مرگ در هر زمان و مکان حضوری پیوسته دارد. همچنین، در دوره‌ای از لاقیدی نسبت به علم و سیاست نهادی به سر می‌بریم که پیدایش و گسترش قدرت‌های تکنوپزشکی و سیاسی را پذیرفته است، همان قدرت‌هایی که کنترل ما بر بدن‌ و زندگی خود و زندگی دیگران را سلب می‌کنند. فرهنگ مرگ این برهه را بررسی می‌کند تا نشان دهد چگونه در فرهنگ مدرن در معرض مرگ قرار گرفته‌ایم.

بارنزِ جستارنویس به یاریِ بارنزِ رمان‌نویس می‌آید تا آمیزه‌ای جذاب و کم‌نظیر شکل بگیرد. او با بیان طنزآمیز و ایجاز و ظرافت خاص خود، لحظه‌هایی را به تصویر می‌کشد که زندگیْ بی‌سروصدا تغییر مسیر می‌دهد و آدم‌ها را به راه‌های بی‌بازگشت می‌کشاند.
جدایی‌(ها) داستان دو دلداده است که پس از جدایی در سال‌های جوانی، چهل سال بعد باز به هم می‌رسند: مردی که نمی‌تواند کمتر عاشق باشد و زنی که خوشبختی خوشحالش نمی‌کند. راوی، که هر دو بار واسطهٔ آغاز پیوند این زوج بوده، شریک تجربه‌های تلخ و شیرین آنها نیز هست.
بارنز اعلام کرده که جدایی(‌ها) آخرین کتابش خواهد بود. او در این کتاب با روایتی روی مرز خاطره و خیال، از همان مضامین آشنای خود می‌گوید: حافظه، زمان، عشق، جدایی، مرگ.

در شهری خاکستری و خفقان‌زده که سایۀ دیکتاتوری بر هر کوچه‌اش سنگینی می‌کند، پسرکی که پدرش را به اردوگاه کار اجباری برده‌اند، در میانۀ آشوب و تنهایی و وحشت روزگار می‌گذراند. مادر همچون سنگری لرزان اما استوار می‌کوشد او را از یورش هرج‌ومرج و بی‌اعتمادی و خشونت روزمره حفظ کند، اما در دنیای بیرون، واقعیت بی‌رحمانه در کمین پسرک است. گئورگ دراگُمان با زبانی موجز و ضرباهنگی نفس‌گیر، کودکی را به تصویر می‌کشد که دست و پازنان در میان نظم آهنین حکومت و آشفتگی زندگی خصوصی‌اش گیر افتاده و ناگزیر است برای حفاظت از خود به قواعد جهان بزرگسالان با تمام تباهی‌اش تن دردهد.
شاه سفید رمانی است دربارﮤ قدرت، ترس، مقاومت خاموش و لحظاتی که آدمی را تا همیشه تغییر می‌دهند.