کتاب خدایی به سپیدی یاس در اصل برگردانی از سنت ادبی-عرفانی هند قرون میانه است و به مجموعهای از سرودههای عارفان و شاعران وابسته به جریان «باهاکتی» در جنوب هند مربوط میشود؛ جریانی که در آن عشق به امر الهی نه در قالب فلسفۀ انتزاعی، بلکه در زبان شعر، بدن، طبیعت و تجربۀ زیسته بیان میشود.
این متن اساساً با منطق شعر تغزلی و مکاشفهای کار میکند: خدا در آن یک مفهوم دوردست نیست، بلکه حضوری زنده و قابل لمس است که در زبان عاشقانه، در طبیعت، و در رابطۀ عاطفی انسان با امر قدسی ظاهر میشود. جهان این اشعار جهان «فاصله» نیست، بلکه جهان «همزیستی» است؛ جایی که عاشق و معشوق، انسان و خدا، و زمین و آسمان در یک زبان واحد تنفس میکنند. همین ویژگی باعث شده این متن بیش از آنکه یک اثر مذهبی به معنای کلاسیک باشد، تجربهای شاعرانه از ایمان تلقی شود.
دیدگاهها
حذف فیلترهاهیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.