مهادوی یکه نویسنده و شاعر هندی است که بیشتر به خاطر کتاب «خدای به سپیدی یاس» شناخته می‌شود؛ اثری که با انتشار نشر نو در ایران منتشر شده است. نوشته‌های او حال‌وهوایی عرفانی، شاعرانه و معنوی دارند و بر رابطه انسان با خدا، طبیعت و جهان درونی تمرکز می‌کنند. مهادوی یکه در آثارش از سنت‌های معنوی هند، تأمل درونی و تجربه شخصیِ امر الهی الهام می‌گیرد و تلاش می‌کند نشان دهد حقیقت معنوی را نمی‌توان فقط با استدلال فهمید، بلکه باید آن را در سکوت، شهود و تجربه زیسته لمس کرد. نثر و شعر او آرام، نمادین و مراقبه‌گونه است و بیشتر بر خودشناسی، حضور خدا در جهان و جست‌وجوی آرامش درونی تأکید دارد.