سالوادور فلیپه دالی نقاش نابغه – یا نقش دیوانه – شاید معروف‌ترین هنرمند سوررئالیسم باشد. او در ۱۱ مهٔ سال ۱۹۰۴ در روستایی کوچک نزدیک شهر ژیرونا در ناحیهٔ کاتالونیای اسپانیا چشم به جهان گشود. در سال ۱۹۲۹ به‌طور رسمی به جمع هنرمندان سوررئالیست پیوست. روز ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۸۹، در سن ۸۴ سالگی درگذشت و در سرداب موزه و تئاتر دالی به خاک سپرده شد.

دالی در سال ۱۹۶۴ زندگی‌نامهٔ خود را تحت عنوان یادداشت‌های روزانهٔ یک نابغه نوشت. دربارهٔ این کتاب عنوان کرد: «این کتاب ثابت می‌کند که زندگی روزمرهٔ یک نابغه، خواب او، هضم غذای او، شور و شعف او، ناخن‌های او، سرماخوردگی‌های او، خون او، زندگی و مرگ او ضرورتاً با سایر افراد بشر متفاوت است.» دالی ضمیمهٔ شگفت آوری تحت عنوان «هنر تیز دادن» یا «راهنمای توپچی فریبکار» در پیوست این کتاب نوشته است. در این نوشته به سراغ پدیده‌ای عام و مهم می‌رود که هر انسانی از آن یک عمر تجربه دارد، اما همواره مورد غفلت واقع شده است.

تقریباً همۀ رسانه‌های جهان مدعی‌اند که گزارش‌های خبری‌شان را به صورت مستقل، بی‌طرفانه، و محققانه تولید می‌کنند. مدعی‌اند که صرفاً به گزارش و توصیف «واقعیت عینی» می‌پردازند و از هر گونه نتیجه‌گیری و قضاوت پرهیز می‌کنند. از سوی دیگر، ادعا می‌کنند که رسانه‌های رقیب این واقعیت‌ها را به نحو توطئه‌آمیز تحریف کرده و به آن جهت می‌دهند. آیا این مدعا درست است؟ آیا رسانۀ مستقل و بی‌طرف وجود دارد؟ ظاهراً پاسخ این پرسش‌ها منفی است. رسانه‌ها، حتی اگر (بر فرض محال) از صاحبانشان و از حکومت‌ها تأثیر نپذیرند، از فرهنگ و نظرگاه مخاطبانشان تأثیر می‌پذیرند. پوشش خبری غالب در یک جامعه بر اساس اصل‌های زیر عمل می‌کند: «ماجرا از نظرگاه ما (و جامعۀ ما) چنین به نظر می‌رسد؛ بنابراین، ماجرا چنین است.»

• «این واقعیت‌ها باورهای ما را تأیید می‌کنند؛ بنابراین، اینها مهم‌ترین واقعیت‌ها هستند.»
• «این کشورها با ما دوست نیستند؛ بنابراین، این کشورها شایستۀ انتقادند.»
• «این گزارش‌ها بیشترین جذابیت یا هیجان را برای خوانندگان ما دارند؛ بنابراین، اینها مهم‌ترین گزارش‌های خبری‌اند.»

 کسانی که خبرها را نقّادانه دنبال می‌کنند تک‌تکِ این اصل‌ها را معکوس می‌کنند. کتاب حاضر نحوۀ انجام این کار را توضیح می‌دهد و بنابراین تأثیر سوگیری و تبلیغات بر اندیشیدنِ افراد را کاهش می‌دهد.

«فریب» بخشی از زندگی روزمرۀ انسان‌هاست. ما فریب می‌دهیم و فریب می‌خوریم؛ راست را دروغ و دروغ را راست جلوه می‌دهیم. جالب اینجاست که خیلی وقت‌ها حتی خودمان را هم فریب می‌دهیم و حقیقت را برای خودمان هم واژگونه می‌کنیم. یکی از مهم‌ترین ابزارهای ما برای این خودفریبی‌ها و دیگرفریبی‌ها «مغالطه» است. به استدلال‌های نادرستی که برای اقناع خودمان و دیگران مورد استفاده قرار می‌دهیم «مغالطه» گفته می‌شود.