فلسفۀ آلبر کامو حول مفهوم پوچی می‌چرخد؛ وضعیتی که در آن، انسان در جهانی بی‌معنا به دنبال معنا می‌گردد. این تضاد، تجربه‌ای بنیادین ایجاد می‌کند که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
کامو به‌جای فرار از این وضعیت، بر پذیرش آن تأکید دارد. او معتقد است انسان می‌تواند با آگاهی از این پوچی، همچنان به زندگی ادامه دهد و نوعی ایستادگی در برابر آن نشان دهد.
فلسفۀ او نه به ناامیدی کامل می‌رسد و نه به امیدهای ساده، بلکه در میانۀ این دو حرکت می‌کند. در این کتاب، شرح موجزی از فلسفۀ او ارائه می‌شود.

شخصیت‌های رمان‌های داستایفسکی با گذشت زمان از ما دور نمی‌شوند؛ پیر نمی‌شوند، به قلمرو اثیری الهگان هنر کوچ نمی‌کنند… آنها در شب‌های بیخوابی و تاریک بر در می‌کوبند، به بالینمان می‌آیند و ما را به گفتگوهای پرتشویش می‌کشانند.

با هر تپش قلبمان داستایفسکی به ما می‌گوید: «آری، می‌دانم؛ و بیش از آن هم می‌دانم، و چیزهای دیگری هم جز آن می‌دانم.» او با نگاه خیرۀ نافذ و مرموزش همواره در برابر ما می‌ایستد، این راهنمای هشیار و تیزبین روح ما، و همزمان هم ما را هدایت می‌کند هم می‌پایدمان.

دختری گمشده و شاهدی دچار عذاب وجدان.
دروغ‌هایی درهم‌تنیده‌.
و کسی که چشم از شاهد برنمی‌دارد.

 اِلا لانگفیلد در قطار متوجه می‌شود دو مرد جوانِ جذاب گرمِ خوش‌وبش با دو دختر نوجوان هستند و ماجرا از آنجا برایش مهم می‌شود که بو می‌برد آن دو مرد تازه از زندان آزاد شده‌اند. غریزهٔ مادری اِلا می‌جوشد و تصمیم می گیرد دنبال کمک برود اما اتفاقی می‌افتد که اورا از تصمیمش منصرف می‌کند. صبح روز بعد، اولین چیزی که اِلا می‌بیند تصویر تمام‌رخ یکی از آن دو دختر توی قاب تلویزیون است: آنا بالارد ناپدید شده.

 بعد از یک سال، آنا هنوز پیدا نشده است. اِلا همچنان دچار عذاب وجدان است ‌که چرا به او کمک نکرده. یک نفر برایش نامه‌های تهدیدآمیز می‌فرستد؛ نامه‌هایی که او را تا سرحدّ جنون می‌ترسانند.