تاکنون دربارهٔ بدعت‌ها و بدایع نیما یوشیج در شعر بسیار گفته و نوشته‌اند، اما این کتاب تصویری از افکار متغیر اجتماعی و سیاسی و فلسفی نیما به دست می‌دهد که تاکنون ناگفته مانده بوده است. مطالب کتاب به‌صورت دقیق و روشمند، بر اساس رساله‌ها و نامه‌ها و یادداشت‌های نیما، نوشته شده و دربارهٔ هر موضوع تحلیلی انتقادی صورت گرفته است.

هرچند مباحث نظری دربارهٔ چیستی تاریخ و کار مورخانه در سنت تفکر غربی عمری طولانی دارند، اما در ایران چندان شناخته‌شده نیستند. تاریخ در عصر پست‌مدرن خوانش‌های متفاوت و بعضاً متناقضی را پشت سر گذاشته است و ضروری است که تاریخ‌ورزان تصویری کلی از آن در برابر چشم داشته باشند. متنی که پیش روی دارید پاسخی است به این نیاز و در حقیقت چکیده‌ای است الفبایی از دانش متفکری که از منظر پست‌مدرنیسم به تماشای تاریخ نشسته است. کتاب حاضر از خلال بررسی مفاهیمی که ناظر بر نحوهٔ کار مورخان هستند، مرجعی انتقادی فراهم می‌آورد در باب آرا و نظریه‌هایی که باعث بازاندیشی در تاریخ و عملکرد آن شده‌اند.

سومین اول شخص مفرد، به قرار دو اول شخص پیشین، به زبانِ محاورۀ عامیانه نوشته شده است. نگارنده بر آن است که روایتِ قصه‌های عکس‌ها با این زبان به دنیای درونیِ قصه‌ها نزدیک‌تر می‌شود، یا شاید اصلاً این قصه‌ها می‌بایست با این زبان تعریف می‌شد؛ زبانِ عامیانه‌ای که روی در اضمحلال دارد و زبانِ عامیانۀ دیگری جای آن را می‌گیرد.