سومین اول‌شخص مفرد

حافظهٔ آدمی محملِ رویدادهای گذشته است، و حتی محملِ آنچه روی نداده. حافظه میل به دستکاریِ رویدادها دارد و آهسته‌آهسته طوری در رویدادها  دست می‌برد که ما، در مقامِ به‌یادآورنده، بدان آگاه نمی‌شویم. از این روست که امروز با دیدنِ عکسی مربوط به گذشته‌ی دور‌، یک روایت داریم و دیروز روایتی دیگر داشته‌ایم و فردا احتمالاً روایتی داشته باشیم یکسر متفاوت با امروز و دیروز. روایتِ جهانِ درونیِ یک عکس، چه خود روشن و سرراست باشد و چه مبهم و انتزاعی، ذهنِ ما روایت خود را با تکیه بر شناختِ پیشینی‌مان از زندگیِ سپری‌شده می‌سازد.