«فاؤست» به‌سان ستونی برای ادبیات جهان است. این اثر، که گوته بیش از شش دهه از عمرش را وقف آن کرد، نه نمایشنامه، نه حماسه و نه متنی فلسفی است. فاؤست درعین‌حال هم هر سه‌ی این‌هاست و هم هیچ‌کدامشان. فاؤست را نمی‌توان به‌سادگی در قالب‌های رایج ادبی جای داد. بسیاری با عنوان نمایشنامه فاؤست می‌شناسند، اما برای اجرا نوشته نشده است؛ فاؤست شعر است، اما از روایت جدا نمی‌شود؛ فلسفه است، اما هیچ‌گاه به رساله‌ای انتزاعی تبدیل نمی‌شود.

باباگوبسک معتقد است که زندگانی کسی به درخشانی زندگی او نبوده است. این ادعا پر بیراه نیست. در اولین مواجهه‌ای که با باباگوبسک در رمان داریم خیلی چیزها‌ مشخص می‌شود. بخش مهم از جهان‌بینی او در همین اولین دیدار بر ما عیان می‌شود. او به غریزه‌ی صیانت نفس اعتقاد راسخ دارد و در قالب اجتماعی خاصی خود را فرو برده است. از‌این‌رو، خطاب به مهمانش می‌گوید:«برای کسی که اجباراً در همه‌ی قالب‌های اجتماعی فرو رفته، اعتقاد و اصول اخلاقی یاوه‌هایی بیش نیست.»

گابریل گارسیا مارکز، نویسنده‌ی بزرگ و شگفتی‌آفرین آمریکای لاتین به فصل پایانی زندگی‌اش رسیده و حالا پسرش، رودریگو، راوی واپسین روزهای حیات اوست. این کتاب نه‌فقط گزارشی صرف از مرگ مارکز بلکه تلاشی است صادقانه و صمیمی برای انعکاس احوال و احساسات دوستان و اعضای خانواده از مواجهه با تجربه‌ی پیچیده و سهمگین سوگ.

«جدایی‌ها» در نهایت کتابی درباره‌ی رفتن است، اما برای رسیدن به مفهوم رفتن، بارنز از چیزهایی می‌گوید که می‌مانند؛ خاطره‌ی یک عشق، تصویری از یک دوست، داستانی که کسی از گذشته‌ی خود تعریف می‌کند و کلماتی که نویسنده برای مدتی کوتاه، آن‌ها را در برابر فراموشی حفظ می‌کند. شاید در این میان، ادبیات چیزی جز همین نباشد؛ تلاشی برای نگه داشتن آنچه ناگزیر از دست خواهد رفت.

«شاه سفید» درباره لحظه‌ای است که کودکی آرام‌آرام متوجه می‌شود جهان آن چیزی نیست که تصور می‌کرده است؛ جزاتا هنوز با منطق کودکانه خود می‌خواهد جهان را توضیح دهد، اما جهان بزرگسالان از این منطق سرپیچی می‌کند. او برای هر اتفاقی داستانی دارد، درحالیکه خواننده می‌داند پشت بسیاری از این اتفاق‌ها چیزی بسیار تاریک‌تر پنهان است. درنتیجه، رمان را می‌توان یک داستان بلوغ دانست؛ اما بلوغی که نه از مسیر طبیعی بزرگ‌شدن، بلکه از مسیر خشونت و فقدان اتفاق می‌افتد.

رازِ پایاییِ آثار گینزبورگ به ویژه «پنیر­و­کرم‌ها» در پنج دهه­‌ی گذشته مواجهه­‌ی انتقادیِ فعّال او با خویشتنِ آکادمیکِ خویش بوده است. این مواجهه­‌ی انتقادی به پنج سویه­‌ی پژوهشگرانه در نگاه او ختم شده‌اند؛ سویه‌هایی که میراث راستین گینزبورگ، نه تنها در دانش تاریخ، بلکه در علوم انسانی هستند.

این مجموعه دوجلدی، گزارش‌هایی را گرد آورده که وزارت خارجه روسیه تزاری درباره تحولات ایران در سال‌های انقلاب مشروطه تهیه کرده است. گزارش‌ها از زمان امضای فرمان مشروطیت در سال ۱۲۸۵ آغاز می‌شوند و تا پنج سال بعد، یعنی ۱۲۹۰، ادامه پیدا می‌کنند. این مجموعه در اصل به زبان روسی و در هفت دفتر منتشر شده و ترجمه فارسی آن از متنی صورت گرفته که در سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ در سن‌پترزبورگ منتشر شده است.

کتاب دوگاتکین فراتر از بررسی صرفاً بیولوژیک یک رفتار، در واقع تبارشناسیِ تاریخی/اجتماعی دقیقی از تلاش برخی دانشمندان برای درک مبانی تکاملی فداکاری است. این اثر به خواننده نشان می‌دهد که چگونه یک پرسش فلسفی و اخلاقی، گام به گام از صافی فرضیات و آزمایش‌های تجربی عبور کرده و در نهایت به زبان دقیق ریاضیات و ژنتیک جمعیت فرمول‌بندی شده است. مطالعه این کتاب را به تمام کسانی که به ریشه‌های تکاملی رفتار علاقه‌مندند پیشنهاد می‌کنم.

کتاب «پنجه‌مخملی‌ها» شبیه یک دایره‌المعارف و یک کتاب مرجع، حاوی اطلاعات مفید و کاملی دربارۀ گربه‌سانان است؛ مرجعی جالب و لذت‌بخش برای بررسی تکامل، بقا و وضعیت گربه‌های جهان. در این کتاب با گونه‌های متفاوت گربه‌ها آشنا می‌شویم. از بزرگ‌ترین و وحشی‌ترین گربه‌های دنیا مانند شیر گرفته تا گربه‌های ملوس خانگی که سر میز غذا دور پاهای ما می‌پیچند.