تیموتی ویلیامسن، استاد فلسفهٔ دانشگاه آکسفورد و از برجسته‌ترین فیلسوفان تحلیلی و منطق‌دانان عصر حاضر، در این کتاب تلاش می‌کند تا پاسخی درخور برای پرسش‌های یاد شده تدارک ببیند؛ پاسخی که نه مانند بسیاری دیگر از کتب ترویجی، دقت فلسفی را فدای عامه‌پسندی اثر کند و نه جزئیات فنی و گاه کسالت‌بار آثار تخصصی فلسفهٔ تحلیلی را داشته باشد؛ پاسخی که شایستهٔ عنوان «روش‌ فلسفی» باشد.

متأسفانه در زمان ما اوضاع به گونه‌ای است که حتی بسیاری از افراد روشنفکر و اهل مطالعه و ادب نیز به کلی با موسیقی ملی خود بیگانه‌اند. اما نباید فراموش کرد که در روزگاری نه‌چندان دور اساتید بزرگ و ارجمندی این موسیقی را به بهترین وجهی اجرا نموده و چراغ آن را روشن نگاه داشته‌اند.

چهره‌های موسیقی ایران معاصر (در یک مجموعه‌ٔ چند جلدی) به بررسی سبک آثار و احوال آنان پرداخته و کوشیده است تا این انفصال فرهنگی و جدایی جوانان را از میراث فرهنگی خود برطرف نموده، و قدمی در جهت قدرشناسی و ارج نهادن به هنر والا و جاودان آنان باشد. ترتیب شخصیت‌های متن بر اساس تاریخ تولد آنهاست. آقا علی‌اکبر فراهانی سرسلسلهٔ خاندان موسیقی و ردیف موسیقی ایران در محدودۀ یک و نیم قرن اخیر مبنا قرار گرفته و شخصیت‌هایی که پس از او در نظر گرفته شده‌اند به نحوی در پیشرفت موسیقی ایران تأثیرگذار بوده‌اند: موسیقی‌دان، موسیقی‌شناس، نوازنده، خواننده، ترانه‌سرا، سازندۀ ساز، کارشناس موسیقی، رهبر ارکستر.

آلبرت آینشتاین تأثیرگذارترین فیزیکدان قرن بیستم بود. اما اینکه مسائل فلسفی بنیادین، همچون شکل‌گیری مفاهیم، نقش معرفت‌شناسی در تکوین و تبیین سرشت نظریه‌های فیزیکی، و منازعه میان پوزیتیویسم و واقع‌گرایی نقشی اساسی در اندیشۀ کلی‌اش ایفا می‌کردند مطلبی است که چندان شناخته‌شده نیست.
تامس ریکمن، استاد فلسفه در دانشگاه استنفورد، نشان می‌دهد که آینشتاین از همان آغاز زندگی حرفه‌ای‌اش به دنبال آن بود تا با فرض گرفتنِ اصول فیزیکی مشخص به‌عنوان جاپاهای محکم، نظریهٔ فیزیکی را پیش ببرد. در آن زمان معلوم شده بود که ستون‌های دوگانۀ فیزیک کلاسیک، یعنی مکانیک نیوتنی و الکترومغناطیس ماکسول، اعتبار محدودی دارند. همین فلسفه بود که بزرگ‌ترین موفقیتش، نظریۀ نسبیت عام، را رقم زد، و همچنین بزرگ‌ترین ناکامی‌اش را، یعنی نوعی بی‌میلی به پذیرش مکانیک کوانتومی. این کتاب نشان می‌دهد که فلسفۀ آینشتاین زاییدۀ اشتیاقی مادام‌العمر برای بازنماییِ نظریِ وحدت‌یافته‌ای بود که دربرگیرندهٔ تمامی پدیدارهای فیزیکی باشد، همچنین به این می‌پردازد که نظریه‌های نسبیت او و انتقاداتش از نظریۀ کوانتوم چگونه مسیر فلسفۀ علم در قرن بیستم را شکل دادند.

کارل ساگان، اخترشناس نامدار و ابرستارهٔ دنیای علم در قرن بیستم، در اژدهای بهشتی از حوزهٔ تخصصی خود خارج می‌شود و ماجراجویانه دل به دریا می‌زند تا از ترکیب رشته‌های انسان‌شناسی و زیست‌شناسیِ تکاملی و روان‌شناسی و علوم کامپیوتر راهی به حل معمای هوش در انسان پیدا کند. این کتاب را که یک سال پس از انتشارش در سال ۱۹۷۸ برندهٔ جایزهٔ پولیتزر شد، می‌توان تاریخ تکامل مغز انسان دانست. ساگان در مقدمهٔ کتاب تصریح می‌کند که ذهن چیزی جز پیامدهای آناتومی و فیزیولوژی مغز نیست. به عقیدهٔ او انتخاب طبیعی همچون نوعی «غربال فکری» عمل کرده و به‌تدریج هوش انسان را به جایی رسانده که از عهدهٔ کشف قوانین طبیعت و شناخت خویش برآید. ما به لطف گسترش قشر جدید مخ صاحب فرهنگی شده‌ایم که از زبان و منطق تا شهود و اسطوره را در بر می‌گیرد. به عقیدهٔ ساگان، مغز ما به کمک رقیب شایسته‌اش، یعنی کامپیوتر، ناگزیر به تکامل خود ادامه خواهد داد.