در ژانویهٔ 1847، وقتی الکساندر هرتسن به ‌همراه خانواده‌اش عازم سفر اروپا بود، هیچ‌‌کس گمان نمی‌برد که این نویسندهٔ روس برای همیشه کشور را ترک ‌کند. در گذرنامهٔ موقت آمده بود که هرتسن و خانواده‌ برای معالجهٔ همسرش به آلمان و ایتالیا می‌روند. اما یک سال بعد که آتش انقلاب اروپا را فراگرفت، هرتسن چنان درگیر رویدادهای سیاسی شد که دیگر راهی برای بازگشت به روسیه باقی نماند. زندگی هرتسن‌ها در اروپا با نقل‌مکان‌های مدام از این کشور به آن کشور همراه بود، اما حکایت خانوادگی‌شان، بیش از همه، به لطف انبوه ماجراهای عاشقانه و روابط پنهانی و خیانت‌های ریز و درشتی بر سر زبان‌ها افتاد که هر بار گره تازه‌ای در آن می‌‌افکند. ای. ایچ. کار در این کتاب با چهره‌نگاری‌های بی‌نقص خود به مجموعهٔ شگفت‌انگیزی از مبلغان لیبرال و آنارشیست‌های تبعیدی و اشراف‌زادگان دگراندیش جان دوباره‌ای می‌بخشد و روابط درهم‌تنیدهٔ دسیسه‌آمیزشان را به تصویر می‌کشد. تبعیدیان سودایی داستان فسادهای مالی و تراژدی‌های شخصی تقریباً همهٔ افراد درگیر در این ماجراست، آیینه‌دار زمانه‌ای که در آن آرمان‌های رمانتیک فردی و سیاسی و فلسفی در برابر عروج ناسیونالیسم در سراسر اروپا رنگ می‌بازند.

نیچه می‌گوید: «آن کس که با هیولاها پنجه در می‌افکند، باید به‌هوش باشد که مبادا خود هیولا شود، و آنگاه که زمانی دراز چشم به مغاک می‌دوزی، مَغاک نیز چشم به روی روحت می‌گشاید.»

در زندان اومسک، داستایفسکی چهار سال با رانده‌شدگانی زیست که از قراردادها و رسوم اجتماعی عادی معاف بودند -موجوداتی که به هستی حیوانی بازگشته بودند. او به مغاکی چشم دوخته بود که در آن عنصر خام شهوت مجرد بشری می‌جوشید و مغاک داخل در روح او می‌شد. او شاید خود هنگامی که پا به زندان گذاشت انسانی غیرعادی بود. در آنجا او آموخت که خود را با جهانی غیرعادی وفق دهد، و هنگامی که سر برآورد نگاه کج و معوجش نمی‌توانست به کانونی دیگر دوخته شود.

انسان‌های عادی در رمان‌های داستایفسکی همان‌قدر نادرند که در محوطۀ زندان. جهان او جهان جنایتکاران و قدیسان، هیولاهای رذیلت یا فضیلت بود. داستایفسکی سی و سه ساله بود که آهنگر زندان غل و زنجیر از پایش گشود تا بار دیگر قدم به جهان انسان‌های آزاد بگذارد، اما این جهانی بود که به‌واسطۀ دوره‌ای که او از سر گذرانده بود برای همیشه چهره عوض کرده بود. سال‌های رشد به پایان رسیده بود، اما هنوز سال‌های طولانی تب و هیجان باید طی می‌شد تا سرانجام نبوغ وی بیان هنری‌اش را دربارۀ مسائل خیر و شر که روحش را در سایۀ تاریک زندان می‌خوردند پیدا کند.