مفیستو نزد خدا می‌آید و دعوی می‌کند می‌تواند با نیروی شیطانی‌اش کار فاؤست را به تباهی بکشد اگر که در گذر او بر زمین ملازمش باشد. چنین، سینه‌ی فاؤست آوردگاه دو نیروی ایزدی و اهریمنی می‌شود و سرنوشت این دانشمند ــ‌که در پی آگاهی بر همه‌ی رازهای جهان و گذار از همه‌ی مرزهای محدود هستی انسانی است‌ــ بدل به سرنوشت نوع بشر.

تراژدی او زمانی رخ می‌دهد که انسان از دامان طبیعت به‌در می‌آید و با دست‌یازی در ساحت آن، خدای‌وار راه خودمختاری در پیش می‌گیرد. فاجعه‌هایی که وی در این راه به بار می‌آورد، نه ناشی از خصلتی خاص، که برخاسته از منش انسان مدرن است.