این کتاب محصول دورۀ اولیۀ نویسندگی جیمز تربر است و باوجوداین یکی از آثار مطرح ادبیات امریکا. آن را قلۀ دستاوردهای ادبی و هنری این دوره‌اش می‌دانند که به‌گفتۀ چارلز اس. هولمز تردیدی در شاهکاربودنش نیست. آگدِن نَش شاعر از آن به‌عنوان «بهترین کتابی که خوانده‌ام» یاد می‌کند. ارنست همینگوی از ستایشگران سرسخت این کتاب است و آن را برتر از خودزندگی‌نامۀ هنری آدامز می‌داند. راسل بیکر در نشریۀ نیویورکر دربارۀ آن می‌نویسد: «احتمالاً کوتاه‌ترین و لطیف‌ترین خودزندگی‌نامه‌ای که تاکنون نوشته شده» و دوروتی پارکر با توجه به این زندگی‌نامه، دربارۀ تربر می‌گوید: «نمی‌توانم دیوانه‌ات بخوانم، اما لقب نابغه را به تو می‌دهم.»