غول­‌کُش.

ـــ نیویورکر

اگر مری بی‌یرد در کنار رومیان می­‌بود، امپراتوری روم همچنان پابرجا بود.

دِیلی مِیل

مری بی‌یرد در این کتاب، شجاعانه به اوباش اینترنتی و زن‌ستیزهایی می‌پردازد که زنان را آماج حمله‌ها و تحقیرهای بی‌رحمانه‌ قرار می‌دهند. او خاستگاه این زن‌ستیزی را در دوران باستان جست‌و‌جو می‌کند و به بررسی مشکلات جنسیت و شیوه‌های بدرفتاری با زنان قدرتمند در بستر تاریخ می‌پردازد. نشان می‌دهد که از زمان اودیسه‌ هومر، زنان از نقش‌های رهبری در زندگی مدنی منع شده‌اند و سخن گفتن در اجتماع کاری ذاتاً مردانه تعریف شده است. از مدوسا گرفته تا فیلوملا که زبانش بریده شد، از هیلاری کلینتون تا الیزابت وارن که گفته شد سر جایش بنشیند، مشابهت‌های آشکاری میان باورهای فرهنگی ما دربارهٔ رابطهٔ زنان با قدرت وجود دارد. مری بی‌یرد بر تجربه‌های شخصی خودش از جنسیت‌زدگی در فضای مجازی تأمل می‌کند و می‌پرسد: «اگر زنان بخشی از ساختار قدرت در نظر گرفته نمی‌شو‌ند، آیا این قدرت نیست که باید بازتعریف شود؟ چند قرن دیگر باید صبر کنیم تا چنین شود؟»

زمان خود ماییم.
ما این فضا هستیم،
این محوطه­ای که آثار حافظه درون اتصالات نورون­های ما باز کرده است.
ما خاطره­ هستیم.
ما دلتنگی هستیم.
ما عطش آینده­ای هستیم که نخواهد آمد.

کارلو روولی فیزیکدان مشهور در این کتاب روشنگر و تسلی‌­بخش، علم و فلسفه و هنر را جمع می­‌کند تا راز یکی از بزرگترین معماها را بگشاید: معمای زمان.

قصد هابز رسیدن به پاسخی است قطعی برای این سؤال که چرا مردمان می‌جنگند؟ هابز می‌خواهد توضیح دهد که چرا ما نمی‌توانیم با هم کنار بیاییم. ما به همدیگر بدگمان هستیم و به­درستی هم به هم بدگمان هستیم. وقتی در موقعیتی هستیم که نمی‌توانیم به دیگران اعتماد کنیم، حاصلش کشمکش و جنگ می‌شود.