۱۰۰ پرسش: جعبه‌ابزاری برای گفت‌وگو (ایده‌های جالب برای مهمانی!)

نویسنده	آلن دوباتن
مترجم	علی کاظمیان

دسته‌بندی:	فلسفهٔ زندگی

گاهى در مهمانی‌ها و دورهمى‌ها همه ساکت‌ می‌نشینند و حرفى در کار نیست و هر کاری هم می‌کنیم هیچ موضوع جالبی برای گفت‌ و گو پیدا نمی‌کنیم. شاید یک دلیلش این است که موضوعات و تجربه‌های مشترکمان را فراموش کرده‌ایم و اصلاً دیگر به آنها فکر نمی‌کنیم.

شروع کردن یک گفت و گوی خوب کار آسانی نیست. یک گفت و گوی عالی همیشه با سوالی عالی توسط یک نفر آغاز می‌شود. «جعبه‌ابزار گفت‌ و گو» مهمانی‌ تازه‌وارد است که با یک پرسش به‌سادگی به یادمان می‌آورد که می‌توانیم دربارهٔ چه چیزهایی با هم حرف بزنیم؛ چه خاطراتی را زنده کنیم؛ چه لذت‌هایی را مرور کنیم؛ چه ناگفته‌هایی را بگوییم تا به وادی خیال‌های دور و درازمان کشیده شویم.

داخل این مجموعه، کارت‌هایی زیبا می‌بینید که بر آنها صد مورد از بهترین پرسش‌های مطرح نقش بسته است. تنها چندتايى از این پرسش‌ها می‌تواند هر مهمانی و دورهمی‌ را گرم و پر از حرف و خنده کند. با این پرسش‌ها می‌توانید یک دل سیر، از چیزهایی که هیچ‌وقت فرصتش را نداشته‌اید، حرف بزنید و بشنوید و بگویید و بخندید.

اتمام چاپ

در انبار موجود نمی باشد

این اثر، بیش از آن‌که کتابی برای خواندنِ صرف باشد، طرحی سنجیده برای زنده‌کردنِ گفت‌وگوست. آلن دو باتن به‌جای عرضۀ پاسخ‌های آماده، خواننده را با پرسش‌هایی روبه‌رو می‌کند که ذهن را از مسیرهای تکراری جدا می‌سازند و به‌سوی تأملی شخصی‌تر هدایت می‌کنند. از همین رو، سکوت‌های معمول در جمع‌ها، به‌تدریج جای خود را به گفت‌وگوهایی می‌دهند که رنگ و عمق بیشتری دارند.

ویژگی برجستۀ این مجموعه در سنجیدگیِ پرسش‌هاست؛ پرسش‌هایی که نه تصنعی‌اند نه سطحی. هر یک به‌گونه‌ای طراحی شده تا مخاطب را به بازنگری در تجربه‌ها، خاطره‌ها و احساسات خود وادارد، بی‌آن‌که او را در تنگنای پاسخ‌های دشوار قرار دهد. در نتیجه، گفت‌وگوها از سطح تعارفات روزمره عبور می‌کنند و به حوزه‌ای نزدیک می‌شوند که در آن، بیانِ صادقانه و شنیدنِ دقیق ممکن می‌شود.

در نهایت، این کتاب را می‌توان نوعی «میانجی خاموش» در ارتباطات انسانی دانست؛ ابزاری که بی‌آن‌که خود را تحمیل کند، زمینه‌ی شکل‌گیری ارتباطی گرم‌تر و معنادارتر را فراهم می‌آورد. ارزش آن تنها در فضای مهمانی‌ها خلاصه نمی‌شود، بلکه در هر موقعیتی که نیاز به گفت‌وگویی زنده و انسانی احساس شود، می‌تواند نقشی مؤثر ایفا کند.

نکتۀ آخر اینکه اگر این مجموعه را صرفاً برای پر کردن سکوت به کار بگیرید، بخشی از ظرفیت آن نادیده می‌ماند. این پرسش‌ها، در خلوت نیز کارکردی تأمل‌برانگیز دارند؛ می‌توانند بهانه‌ای شوند برای نگریستن دوباره به خویشتن و بازشناختِ آنچه معمولاً در هیاهوی روزمره از نظر دور می‌ماند.