«صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی: ماجرای واقعی یک زن و یک شکمپا» برای من بیش و پیش از آنکه حکایتِ «تاریخِ طبیعی» باشد، روایتِ چگونه زیستن بود و «برای آموختنِ معنای زندگی، استادی بهتر از جان به دربردگانِ تاریخِ حیات نیست.»
ساحره روایت رومانیِ پس از چائوشسکو است، گرچه بهصورت مستقیم حرفی از دیکتاتور به میان نمیآید. راویِ ساحره دخترکی سیزدهساله است به نام «اِما» که با روایت روزمرّگیهایش در کنار مادربزرگی که تازه به وجود او پی برده، قصهٔ رومانیِ سالهای ۱۹۹۰ را نقل میکند و شبهدموکراسیای را که پس از کمونیسم و وحشتِ نازیسم شکل گرفته است.
