«فاؤست» به‌سان ستونی برای ادبیات جهان است. این اثر، که گوته بیش از شش دهه از عمرش را وقف آن کرد، نه نمایشنامه، نه حماسه و نه متنی فلسفی است. فاؤست درعین‌حال هم هر سه‌ی این‌هاست و هم هیچ‌کدامشان. فاؤست را نمی‌توان به‌سادگی در قالب‌های رایج ادبی جای داد. بسیاری با عنوان نمایشنامه فاؤست می‌شناسند، اما برای اجرا نوشته نشده است؛ فاؤست شعر است، اما از روایت جدا نمی‌شود؛ فلسفه است، اما هیچ‌گاه به رساله‌ای انتزاعی تبدیل نمی‌شود.