دموکراسی در روایت استاساویج، نه مقصد تاریخ، بلکه وضعیتی ناپایدار و مشروط است که اغلب پیش از دولت‌های نیرومند شکوفا شده، نه پس از آن‌ها. خلاف نظر فوکویاما در نگاه استاساویج، تاریخ نه مسیر پیشرفت، بلکه میدان نوسان است؛ دموکراسی می‌آید و می‌رود، بدون تضمین، بدون مقصد نهایی. درواقع او معتقد است که دموکراسی، نه دستاوردی تثبیت‌شده، بلکه تعادلی شکننده در برابر تمرکز قدرت است که باید دائماً بازساخته شود.