ادبیات معاصر، از نظر کمّی و کیفی، به جایی رسیده است که ضرورت دارد جست‌وجوهای بیشتری در علل و اسبابِ پیدایش آن صورت گیرد و در پرتوِ پژوهش‌های تازه، تاریخ‌های نوشته شده دربارهٔ آن بازنگری شود. «سرگذشت تاریخ‌نگاری ادبیات معاصر ایران» به نگارش تاریخ ادبیات معاصر و معرفی ارزش‌های آن پرداخته است. بخش‌های کتاب عبارتند از:
تاریخ‌نگاری ادبی ایران (براون، بهار، زرین‌کوب، استعلامی، …)؛
ایران شناسان روس (کومیسارف، نیکیتین، کلیاشتورینا، …)؛
ایران شناسان غربی (ماخالسکی، ریپکا، کوبیچکوا، …)؛
مؤلفان گلچین‌های ادبی (هشترودی، نفیسی، افشار، …)؛
راویان داستان‌نویسی (خانلری، زوارزاده، مدرسی، م. آزاد، …)؛
نگارندگان تاریخچهٔ شعر (نیما یوشیج، اسحاق، شفیعی کدکنی، …)؛
گزارشگران سیر نمایش (نوشین، جنتی عطایی، بیضایی، فروغ، …).

کرایست‌مینستر شهری است دانشگاهی و بهشتی و خیال‌انگیز، که از دور خیال جود فاولی را به سوی خویش می‌خواند.
اما چیزی که جود را از مسیر این علاقه منحرف می‌کند کشف زنان و لذت ناشی از همدمی با آنهاست: آری، همهٔ آرزوها را فدای عشق جسمانی آرابلا و نیاز روحی خود به دختر عمو سو می‌کند…این دو… این عشق خاکی و اثیری، وی را از مسیر اولیه‌ای که برای خود معین کرده بود دور می‌کنند و به کشمکش با جامعه وا می‌دارند…  کشمکشی که جود را به خاک مذلت فرو می‌غلتاند.

مظاهر مصفا در دو سالگی آبله گرفت و از دنیا رفت. دو سال بعد مادرش فخرالسادات پسر دیگری به جایش آورد. نام او را هم مظاهر گذاشتند و شناسنامهٔ مظاهر اول را، که هنوز باطل نکرده بودند، برای او نگاه داشتند. بدین ترتیب مظاهر دوم، آن‌چنان که در منظومهٔ نسخهٔ اقدم هم آورده، مرگ را مایهٔ حیات خود می‌دانست و کودکی را در سایهٔ مرگ و در گفت‌وگو با عالم مردگان آغاز کرد.

در خاک چو رفت دانه‌ٔ تو
از خاک گیاه من برآمد
رفتی تو و آمدم من از راه
خفتی تو و خواب من سرآمد