مادرم بهترین دوستم بود و با وخامت اختلال آلزایمر او، آن صمیمیت و نزدیکی جای خود را به نفرت داد. زیرا درک کاملی از آنچه که بر او می‌گذشت نداشتم. در مراحل میانی و نهایی بیماری، درک احتیاجات مادر آسان‌تر بود. از آنجایی که پدرم خود را عاشقانه وقف پرستاری از مادر کرده بود، مراقبت از پدر و از همه مهم‌تر، پیدا کردن بهترین روش جهت حمایت از هردوی آنها را ضروری می‌دانستم. آرزوی من این بود که آگاهی بیشتری در مورد بیماری مادرم می‌داشتم و این تأسف مرا بر آن داشت تا خانواده‌هایی را که موقعیت و وضعیت مشابه دارند به‌وسیلۀ این کتاب یاری کنم. ممکن است خواندن این کتاب شما را به گریستن وا دارد. ممکن است آنچه با بیماری دمانس همراه است، شما را بترساند. یگانه امید من و همۀ کسانی که در انجام این پروژه مرا یاری کردند آن است که خانواده‌ها اشتباهات و موفقیت‌های ما را در نظر داشته و با آگاهی و آمادگی بهتر تیماردار عزیز خود باشند. ما امیدواریم که نظرات و توصیه‌ها و تجارب مطرح‌شده در این کتاب شما را در این آزمون و طی کردن این دوران دشوار کمک کند و پشتیبانی باشد تا کمتر احساس تنهایی کنید.

شادی در آسمان

اهالی دهکده‌ای از گور برمی‌خیزند. به خانه‌های خود که از نو ساخته شده‌اند و روشنایی آنها را فراگرفته است، باز می‌گردند. کاترین به نوه خود که دیگر بیمار نیست، برمی‌خورد؛ آدِل فرزند نامشروعش را که در آن زندگی دیگر به رودخانه افکنده بود، باز می‌یابد؛ نابینا بینا می‌شود؛ معلول راه می‌رود. این جمعیت کوچک برگزیدگان کار خود را از سر می‌گیرند، اما از این پس عادتها برای آنان شیرین است، زیرا ظلم و پول و جنایت دیگر وجود ندارد، بلکه خوشبختی و صلح حکمفرما است. رامُوا با واژه‌های سادهٔ خود و با دلبستگی ــ و حتی می‌توان گفت دغدغهٔ دائمی ــ که به توصیف روزمره‌ترین امور زندگی روستایی می‌پردازد، سرود دنیایی مثبت و شفاف را سر می‌دهد که فاقد تاریخ است و زمان در آن غایب است…