براین مگی، فیلسوف و شاعر و نویسنده و سیاستمدار مشهور انگلیسی، در رمان مواجهه با مرگ شخصیت‌ها را در روایتی جذاب و تکان‌دهنده به مواجهه با زندگی و عشق و مرگ می‌کشاند. رمانی غریب از کسی که او را با گفتگوها و آثار فلسفی‌اش می‌شناسیم.

فقط مرگ است که می‌تواند به زندگی معنا بدهد. چیزی که تا ابدالآباد وجود داشته باشد، معنا هم ندارد. به‌علاوه اگر پایانی وجود نداشته باشد، کلیتی هم وجود ندارد و وقتی کلیتی وجود نداشته باشد، هویتی هم وجود ندارد. اگر نابودنشدنی بودیم، نمی‌توانستیم در مقام فرد انسانی موجودیت داشته باشیم. با این تفاصیل مرگ برایمان اتفاق نیست. بخش لاینفکی از زندگی است. اگر قرار است وجود داشته باشیم، مرگ هم باید باشد. پس مرگ نه‌تنها بدبیاری نیست -فاجعه‌ای نیست که از بیرون بر ما تحمیل شود و ما را نابود کند- بلکه پیش‌شرط زندگی معنادار است. بنابراین نمی‌توانیم، هم توقع داشته باشیم زندگیمان معنایی داشته باشد، هم از مرگ متأسف باشیم. چون تأسف از مرگ یعنی تأسف از موجودیت فردی.

من نگاهم به پیش بود… به آینده‌ای که در آن بهترین خصلت‌های دوره‌های بسامان با بهترین خصلت‌های دوره‌های نابسامان یکجا جمع خواهند شد؛ آزادی بی ‌قید و شرط اندیشه و آزادی نامقید عمل فردی به هر شکل که صدمه‌ای به دیگران نرساند.

با پرورش آنچه در انسان‌ها یگانه و مخصوص به خودشان است، و با میدان دادن به آنهاست که انسان‌ها می‌توانند موجوداتی شریف و زیبا شوند، و نه با هرچه رقیق‌تر کردن این خصوصیات تا همه مثل هم شوند.

کنت نوویل نجیب زاده‌ای واقعی است که ورشکست شده است و تا از دست دادن قصرش فاصله‌ای ندارد. از آن بدتر چیزی است که به گفتهٔ یک پیشگو برایش اتفاق خواهد افتاد، آن هم درست وسط آخرین مهمانی بزرگ سالانهٔ او که به زندگی‌اش بسته است. هنر میزبانی کنت نوویل در این مهمانی‌های سالانه نامش را بر سر زبان‌ها انداخته است اما با اتفاقی که طبق پیشگویی در این آخرین مهمانی رخ خواهد داد خوشنامی‌اش در خطر خواهد افتاد…

مانند تمام داستان‌های املی نوتوم پایانی پیش‌بینی ناپذیر در انتظار خواننده است.