درست در میانهٔ قرن بیستم است که عشق ماریا کاسارس و آلبر کامو به اوج می‌رسد. کمابیش هر روز آفتاب نامیرای الجزیره آسمان ابری پاریس را می‌شکافد و بر بالکن آپارتمان در میدان سن‌میشل می‌تابد. در روزهای سال ۱۹۵۰ ماریا ــ این تبعیدیِ ابدی ــ سرانجام میهنِ واپسینش را می‌یابد: دست‌ها و واژه‌های آلبر. نه تبعید، نه اقامت اجباری، نه مرگ عزیزان، نه «کوه‌هایی که در فاصله سردند» جلودار تابش این خورشیدهای دوگانه بر همدیگر نمی‌شوند و راه هر دو در این سال به‌رغم همهٔ مصائب به یگانگی می‌انجامد.

ماریا خود را اسپانیای ویران تصور می‌کند و از آلبر ــ این الجزیرهٔ روح ــ می‌خواهد که بیاید و احیایش کند، و آلبر الجزیره را، آفتاب و نوشتن و جنوب را، سراسر در چشم‌های ماریا بازمی‌یابد. از همین روزهاست که دیگر نه دور از هم نه نزدیکِ هم، که در درون یکدیگر آشیان می‌کنند.

يوزف روت در رمان ايوب قصه‌اي بازآفريني‌شده از سرگذشت كتاب مقدس را به دنياي مدرن مي‌آورد. قهرمان او، مندل زينگر، يك معلم ساده يهودي است كه با همسر و فرزندانش در روستايي كوچك در امپراتوري روسيه تزاري زندگي مي‌كند. سرنوشت اما او را همچون ايوب تورات در گرداب رنج‌هاي پي‌درپي مي‌افكند: مهاجرت به امريكا، مرگ و بيماري فرزندان، فقر، غربت و فروپاشي اميدها.
روت با هوشمندي بازخواني مدرن از اسطوره‌اي كهن ارائه مي‌دهد و با دراماتورژي درست داستان ايوب كتاب مقدس را به بستر تاريخي-اجتماعي اوايل قرن بيستم مي‌آورد؛ جايي كه يهوديان اروپاي شرقي با تبعيض، فقر و مهاجرت دست به گريبانند. اين جابه‌جايي، اسطوره قديمي را از قالب انتزاعي بيرون مي‌آورد و آن را به تجربه‌اي انساني و ملموس بدل مي‌سازد.

نیومی اورسکیز در این کتاب بسیار مهم دفاعی جسورانه و قاطع از علم می‌کند و روشن می‌سازد که چرا ماهیت اجتماعیِ معرفت علمی بزرگ‌ترین نقطهٔ قوت آن است و نیز مهم‌ترین دلیلی که می‌توانیم به علم اعتماد کنیم.

اورسکیز با دنبال کردن تاریخ و فلسفهٔ علم از اواخر قرن نوزدهم تا به امروز، توضیح می‌دهد که برخلاف باور رایج، هیچ روش علمیِ واحدی وجود ندارد بلکه قابل‌اعتماد بودنِ مدعاهای علمی ناشی از فرایندهایی اجتماعی‌ است که از طریق آنها مدعاها با دقت فراوان بررسی و ارزیابی می‌شوند. این فرایندها بی‌نقص نیستند، وقتی پای انسان در میان است هیچ‌ چیزی بی‌نقص نیست، اما نویسنده از موارد به خطا رفتن دانشمندان درس‌های بسیاری اقتباس می‌کند. اورسکیز بیان می‌کند که چطور اجماعْ شاخصی اساسی است که نشان می‌دهد چه وقت تکلیف یک مسئلهٔ علمی روشن شده و چه هنگام معرفتِ تولیدشده به احتمال فراوان قابل‌اعتماد است.

این کتاب تفکربرانگیز و مناسبِ نیاز روز بر اساس سخنرانی‌های تَنِر دربارهٔ ارزش‌های انسانی در دانشگاه پرینستن تألیف شده است. محققان برجسته‌ای‌ در عرصهٔ علوم سیاسی، تاریخ علم،‌ فلسفهٔ علم و اقلیم‌شناسی واکنش‌های انتقادی‌ای به موضوع کتاب داشته‌اند که بر فایدهٔ این اثر افزوده است. مقدمهٔ روشنگر کتاب را استیون مَسیدو، نظریه‌پرداز سیاسی، نگاشته است.

در قلب اروپا طوفانی برپاست که به برانداختن نظم کهن پیش می‌آید، نظمی که بر پی‌های لرزانش کلیسای بزرگ‌زمینداران و بزرگ‌مالکان کلیسا به پیشگیری فاجعه دست به دست یکدیگر می‌دهند اما با همین دستِ یاری، هر کدام دیگری را به کام طوفان می‌کشند.