آلبرت آینشتاین تأثیرگذارترین فیزیکدان قرن بیستم بود. اما اینکه مسائل فلسفی بنیادین، همچون شکل‌گیری مفاهیم، نقش معرفت‌شناسی در تکوین و تبیین سرشت نظریه‌های فیزیکی، و منازعه میان پوزیتیویسم و واقع‌گرایی نقشی اساسی در اندیشۀ کلی‌اش ایفا می‌کردند مطلبی است که چندان شناخته‌شده نیست.
تامس ریکمن، استاد فلسفه در دانشگاه استنفورد، نشان می‌دهد که آینشتاین از همان آغاز زندگی حرفه‌ای‌اش به دنبال آن بود تا با فرض گرفتنِ اصول فیزیکی مشخص به‌عنوان جاپاهای محکم، نظریهٔ فیزیکی را پیش ببرد. در آن زمان معلوم شده بود که ستون‌های دوگانۀ فیزیک کلاسیک، یعنی مکانیک نیوتنی و الکترومغناطیس ماکسول، اعتبار محدودی دارند. همین فلسفه بود که بزرگ‌ترین موفقیتش، نظریۀ نسبیت عام، را رقم زد، و همچنین بزرگ‌ترین ناکامی‌اش را، یعنی نوعی بی‌میلی به پذیرش مکانیک کوانتومی. این کتاب نشان می‌دهد که فلسفۀ آینشتاین زاییدۀ اشتیاقی مادام‌العمر برای بازنماییِ نظریِ وحدت‌یافته‌ای بود که دربرگیرندهٔ تمامی پدیدارهای فیزیکی باشد، همچنین به این می‌پردازد که نظریه‌های نسبیت او و انتقاداتش از نظریۀ کوانتوم چگونه مسیر فلسفۀ علم در قرن بیستم را شکل دادند.

کارل ساگان، اخترشناس نامدار و ابرستارهٔ دنیای علم در قرن بیستم، در اژدهای بهشتی از حوزهٔ تخصصی خود خارج می‌شود و ماجراجویانه دل به دریا می‌زند تا از ترکیب رشته‌های انسان‌شناسی و زیست‌شناسیِ تکاملی و روان‌شناسی و علوم کامپیوتر راهی به حل معمای هوش در انسان پیدا کند. این کتاب را که یک سال پس از انتشارش در سال ۱۹۷۸ برندهٔ جایزهٔ پولیتزر شد، می‌توان تاریخ تکامل مغز انسان دانست. ساگان در مقدمهٔ کتاب تصریح می‌کند که ذهن چیزی جز پیامدهای آناتومی و فیزیولوژی مغز نیست. به عقیدهٔ او انتخاب طبیعی همچون نوعی «غربال فکری» عمل کرده و به‌تدریج هوش انسان را به جایی رسانده که از عهدهٔ کشف قوانین طبیعت و شناخت خویش برآید. ما به لطف گسترش قشر جدید مخ صاحب فرهنگی شده‌ایم که از زبان و منطق تا شهود و اسطوره را در بر می‌گیرد. به عقیدهٔ ساگان، مغز ما به کمک رقیب شایسته‌اش، یعنی کامپیوتر، ناگزیر به تکامل خود ادامه خواهد داد.

خاطرات، رؤیاها، اندیشه‌ها مدرکی است دست اول و بهترین متن برای کسانی که می‌خواهند یونگ را بشناسند. او در خاطرات خود که روایت آن را در بهار 1957، وقتی هشتاد و یک سال داشت، برای آنی‌یِلا یافه آغاز کرد و برخی فصل‌های آن را نیز به دست خویش نوشت، بیش از قصهٔ ماجراهای بیرونیِ زندگی‌اش از رویدادهای دنیای درونش می‌گوید، از چگونگی رسیدن به ایده‌ها و پندارهایش دربارهٔ صور مثالی و ناخودآگاه جمعی که نشانه‌های آنها از همان نخستین سال‌های زندگی در رویدادهای ذهنی و رؤیاها و رؤیاواره‌هایش پیدا شده بود. او از دوران کودکی و جوانی خود نیز می‌گوید و از سفرهایش به سرزمین‌های دوردست، از نامه‌نگاری‌هایش با روانشناسان بزرگ زمان، از اندیشه‌هایش دربارهٔ زندگی پس از مرگ، از آشنایی و دوستی‌اش با فروید و گسستن از او، از بنیان نهادن مکتب روانشناسی تحلیلیِ خویش، و …