مهادوی یکه نویسنده و شاعر هندی است که بیشتر به خاطر کتاب «خدای به سپیدی یاس» شناخته میشود؛ اثری که با انتشار نشر نو در ایران منتشر شده است. نوشتههای او حالوهوایی عرفانی، شاعرانه و معنوی دارند و بر رابطه انسان با خدا، طبیعت و جهان درونی تمرکز میکنند. مهادوی یکه در آثارش از سنتهای معنوی هند، تأمل درونی و تجربه شخصیِ امر الهی الهام میگیرد و تلاش میکند نشان دهد حقیقت معنوی را نمیتوان فقط با استدلال فهمید، بلکه باید آن را در سکوت، شهود و تجربه زیسته لمس کرد. نثر و شعر او آرام، نمادین و مراقبهگونه است و بیشتر بر خودشناسی، حضور خدا در جهان و جستوجوی آرامش درونی تأکید دارد.
خدای به سپیدی یاس
150.000تومانهند باستان سرزمین معبدی است که از هر سوی آن آستان نیایش و آستان دنیای معنوی آغاز می شود و دری به سوی الوهیت لایتناهی میگشاید. در شعر تغزلی مهادوی یکه ایزد شیوا با لقب «چنه میلکار جونه» فراخوانده شده است. مترجم انگلیسی به سبب آنکه این نام معنادار و بیانگر صفات و خصایل شیواست، اصطلاح زبان کانّادایی را با عبارت وصفی «خدای به سپیدی یاس» جایگزین کرده است. مهادوی یَکه بیش از دیگر سرایندگان وچنه به طبیعت و زندگی جانداران توجه می کند. طبیعت در شعر او اغلب ناشی از دشت و صحراست.