مجید رضوانی پژوهشگر ایرانی حوزۀ هنرهای نمایشی، رقص و فرهنگ عامه بود. مهم‌ترین اثر او «نمایش و خنیا در ایران» است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. رضوانی در این کتاب، نمایش، رقص، موسیقی، آیین‌ها، تعزیه، نمایش‌های مردمی و سنت‌های اجرایی ایران را در پیوند با تاریخ و فرهنگ ایرانی بررسی می‌کند. نگاه او بیشتر مستند، فرهنگی و تاریخ‌نگارانه است؛ یعنی هنرهای نمایشی را فقط سرگرمی نمی‌بیند، بلکه آن‌ها را بخشی از حافظۀ جمعی، آیین‌های اجتماعی و شیوۀ بیان مردم ایران می‌داند. اهمیت کار او در این است که یکی از منابع قدیمی و جدی برای شناخت تاریخ نمایش و رقص در ایران به زبان فرانسوی به‌شمار می‌آید.