فلسفهٔ سیاسی دربارهٔ جوامع سیاسی است؛ دربارهٔ اینکه جوامع سیاسی چه هستند و چگونه باید باشند و کدام صورت‌هایشان توجیه‌پذیرند. این کتاب سیر تفکرات و تأملات انسان در مورد چگونگی ادارهٔ جامعه‌اش را از آغاز تا به امروز بازمی‌گوید و در نهایت زمینه را آماده می‌کند تا بیندیشیم که در آینده چه امکاناتی برای بهبود ساماندهی امور جامعه وجود دارد. جین همپتن اهمیت و تأثیر مفاهیمِ به‌ظاهر انتزاعی فلسفهٔ سیاسی را بر چگونه زیستن ما و بر رفاه و سعادت تک‌تک افراد بشر نشان می‌دهد، ضمن اینکه بیشتر مسائل را گشوده می‌گذارد تا خواننده با تکیه بر تجربیات خویش در یک جامعهٔ سیاسی خاص به داوری بنشیند و مسائل خاص جامعه‌اش را با این مفاهیم بسنجد و اگر توانست راه‌حلی بجوید.

جین همپتن یکی از فیسوفان سیاسی مطرح معاصر است. او که استاد فلسفهٔ دانشگاه آریزونا بود، در سال ۱۹۹۶ به‌طور ناگهانی در ۴۱ سالگی درگذشت. از او کتاب‌ها و مقالات ارزشمندی در زمینهٔ فلسفهٔ سیاسی به‌خصوص مسألهٔ «قرارداد اجتماعی» و «رضایت» برجای مانده است، ازجمله کتاب هابز و قرارداد اجتماعی و نیز مقالاتی دربارهٔ تاریخ اندیشه‌های سیاسی، اخلاق، فلسفهٔ حقوق، نظریهٔ انتخاب عقلانی و نظریات فمینیستی.

اکثر کتاب‌هایی که دربارهٔ هانا آرنت نوشته شده‌اند عمدتاً به مراحل اول تکوین عقاید آرنت، خصوصاً در کتاب وضع بشر، توجه نشان داده‌اند و از تحول عقاید او در مراحل بعدی که در کتاب حیات ذهن به اوج خودش رسید غافل ما‌نده‌اند. کتاب حاضر این چرخش و تحول در عقاید آرنت را در مرکز توجه قرار داده و پیوستگی‌ها و ناپیوستگی‌ها در سیر تحولی عقایدش را به‌روشنی نشان می‌دهد و انتقادهای وارد بر اندیشهٔ او را نیز در هر یک از مراحل زندگی‌اش مطرح می‌کند. این کتاب علاوه بر کند و کاو در اندیشه‌های هانا آرنت، کاوشی در نظریه‌پردازی دربارهٔ سیاست به مفهوم عام آن هم هست و به رابطهٔ نظر و عمل در سیاست می‌پردازد.

زندگی هیچ متفکر سیاسی دیگری به‌اندازهٔ هانا آرنت مظهر تاریخ سیاسی عصر حاضر نبوده است. شاخص بودن اندیشهٔ او تا حدودی نتیجهٔ قدرت فکری اوست، اما به همان اندازه یا بیشتر حاصل تجارب زندگی‌اش و اصالت و بکر بودن واکنش او به آنهاست. آرنت، برخلاف سنت غالبِ غربی، عملِ همراه با نظرورزی را به‌عنوان فعالیتی ذاتاً انسانی می‌ستود. او می‌کوشید که به سلطهٔ نظر بر عمل پایان بخشد و یکپارچگی را به زندگی عمل‌ورزانه بازگرداند. آرنت معتقد بود که عمل و گفتار عالی‌ترین تجلیات تمدن هستند، زیرا تکثر و آزادی را در مقام عناصر سازندهٔ هستیِ شاخص بشری نشان می‌دهند.

قصد هابز رسیدن به پاسخی است قطعی برای این سؤال که چرا مردمان می‌جنگند؟ هابز می‌خواهد توضیح دهد که چرا ما نمی‌توانیم با هم کنار بیاییم. ما به همدیگر بدگمان هستیم و به­درستی هم به هم بدگمان هستیم. وقتی در موقعیتی هستیم که نمی‌توانیم به دیگران اعتماد کنیم، حاصلش کشمکش و جنگ می‌شود.