تاریخ خاص تنهایی رمانی است تأمل‌برانگیز، غافلگیرکننده و «خاص»؛ تاریخِ زندگی انسان‌هایی است عاصی و دورمانده از عشق. خسروبیک که زمانی از اعضای اتحاد و ترقی بود و در برهه‌ای از زندگی کشتن را جایگزین عشق‌ورزی کرد، سرانجام در آخرین روزهای عمر با ترس و حیرت به عشق رو می‌کند، اما دیگر دیر شده است. نِرمین همواره عشق را می‌جوید اما وقتی مردی به خاطرش رنج می‌کشد، او را ترک می‌کند، چون معتقد است هر عشقی تاریخ خاص خود را دارد؛ تاریخی که با جنگ، شکست، رنج، ویرانی و آتش‌بس پیش می‌رود. این تاریخ خاص مانند آنچه مورخان می‌نویسند همواره آکنده است از درد و تباهی؛ تاریخی است که شادی‌ها را نادیده می‌گیرد. از سوی دیگر، مُبرّا شخصیتی است که با وجود تمنای عشق، همیشه احساسات خود را پنهان و سرکوب کرده و با رفتارهای آکنده از بی‌مهری دیگران به دوران کهولت رسیده است و در نهایت، بهایی بس گران می‌پردازد.

روبـرت والـزر، نويسندۀ سوئيسی، يكي از بی‌سروصداترين نوابغ ادبيات قرن بيستم است. از ميان چهار رمانی كه نوشته است، ياكوب فون گونتن را بهترين اثر او می‌دانند. اين رمان گزارش كنجكاوانه و جسورانۀ مردی جوان از زندگی در مدرسه‌ای مرموز است. والزر خلاقيت تمام‌عياری دارد و طنزی گزنده كه جمله‌های زيبايش سادگی و غرابت نقاشی‌های هانری روسو را دارد.

سوزان سانتاگ معتقد است هستۀ اخلاقی هنر والزر انكار قدرت و سلطه است… و هنر در سنجيده‌ترين و دلپذيرترين شكل خود در آثار او موج می‌زند. هرمان هسه باور دارد كـه اگـر والـزر صـدهـزار خـوانـنده می‌داشت، جهان جايی بهتر و دلپذيرتر می‌شد.