شعرهای کتابِ دوستی، مثل شعرهای دیگر محمود کیانوش، در مجموع با شعرهای شاعرانِ دیگر یک تفاوت اساسی دارد و آن برکنار ماندن از جریان نهفتۀ «معامله»‌ای است وسوسه‌انگیز و فریبنده بین «شاعر» و «مردم»، بی‌آنکه هیچ‌یک از دو طرفِ معامله از ماهیت و اثراتِ اجتماعی و فکری و ادبیِ آن آگاهی و شناختی داشته باشند. توضیح دربارۀ این معاملۀ پنهان و همچنین تحلیل ویژگی‌های شعر ایرانی و این که چرا شعر ایرانی شعر جهانی نیست، موضوع مقدمۀ مفصل این کتاب است.

گستره‌ی خیال: نمایشنامه‌های دهه‌ی ۸۰ / شماره ۱

اینک پایان جهان فرا می‌رسد!… می‌آید، نزدیک‌تر می‌شود و من در واپسین قدم‌های جلجتایم در انتظارم؛ در انتظار این پایان. من که هیولایی کوچکم؛ ایستاده بر دو پای خویش. من که یکی از شمایم، یکی از شما هیولاهای کوچک ایستاده بر دو پای خویش؛ در آخرین دور این جهان. و در این آخرین دور، چه کسی می‌داند باید به کدامین سو چرخید؟…

گستره‌ی خیال: نمایشنامه‌های دهه‌ی ۸۰ / شماره۴ 

تردیدی نیست که بازداشت من بر وجود یک تشکیلات گسترده و قدرتمند، دلالت می‌کند. نوع عملکرد این تشکیلات بر این اساس استوار است که هر کس را که می‌خواهند، انتخاب می‌کنند، بازداشتش می‌کنند، هر طور دل‌شان می‌خواهد به محکمه‌اش می‌برند و به هرچه می‌خواهند محکومش می‌کنند. آنچه امروز بر سر من می‌آید، تنها یک نمونه است. شما باید بدانید چنین موردی، تنها برای من پیش نیامده است. هستند کسانی که به همین سرنوشتی که من دچار آمده‌ام، دچار آمده‌اند. من نه تنها به خاطر خودم که به خاطر آنها هم هست که به این‌جا آمده‌ام…

صدهزار موش گرد آیند، زهره ندارند در گربه بنگرند.
زیرا که هیبت گربه نگذارد که ایشان جمع باشند.
و گربه جمع است در نفْسِ خویش.
ـــ شمس تبریزی

نروید طرفشان تا خودشان پا پیش بگذارند.
به زعم من اما باید با کمال ادب پیش رفت
با احترام خطابشان کرد.
و صد البته از یاد نباید برد که
گربه‌ها بیزارند از خودمانی شدن.
ـــ تی. اس. الیوت