پیکتی در سرمایه و ایدئولوژی سراغ سیاست و ایدئوژی و تاریخ می‌رود و دست روی انگاره‌های مسلطی می‌گذارد که در تثبیت نابرابری در روندی هزارساله دست داشته‌اند. سرمایه و ایدئولوژی ضمن پژوهشی جامع در برهه‌های تاریخی دور و نزدیک و کشورهای گوناگون نشان می‌دهد که بازار و سود و سرمایه برساخت‌هایی تاریخی و وابسته به شیوهٔ گزینش‌ها هستند، برده‌داری و بندگی و استعمار و کمونیسم و ابرسرمایه‌داری حاصل درهم‌کنش‌های مادی و ایدئولوژیک گروه‌های اجتماعیِ متعارض محسوب می‌شوند و، مهم‌تر از همه اینکه، موتور محرک پیشرفت بشر در قرن‌های متمادی نه تثبیت حقوق مالکیت یا سودای ثبات که مبارزه برای برابری و آموزش بوده است. بر اساس این پژوهش، جهان از دههٔ 1980 به این سو با اشکال تازه‌ای از نابرابری افراطی دست‌و‌پنجه نرم می‌کند که آن را تا حدی می‌توان واکنشی به کمونیسم دانست، اما در این میان، تأثیر ناآگاهی و تخصص‌گرایی فکری و سیاست‌های هویت‌گرا را نیز نباید نادیده گرفت. پیکتی دوگانهٔ کاذب راست و چپ را از حل مسائل امروز ناتوان می‌بیند و خود، در مقابل، از رویکردی متوازن‌تر به اقتصاد و سیاست سخن می‌گوید و «سوسیالیسم مشارکتی» نوینی را پیشنهاد می‌کند که مبتنی است بر ایدئولوژی برابری و مالکیت اجتماعی و آموزش و به‌اشتراک‌گذاری دانش و قدرت. از این نظر، سرمایه و ایدئولوژی صرفاً به فهم ما از جهان کمک نمی‌کند، بلکه فراتر از آن، در پی دگرگونی جهان است.