اگر این حکم پذیرفته باشد که «ملّت‌ها دارای همان حکومتی هستند که شایستگی‌اش را دارند»، آن‌گاه هر حکومتی مشروع است و نیز هرچه بر سر هر ملّتی آید مشروع است. اما همواره حتی زیر حکم حکومتِ جور کسانی خواهند بود که نومیدانه زمزمه کنند که «به ضرب گلوله از پا درآمدن صد بار بهتر از دست روی دست گذاشتن و آرام نشستن است». حتی در شهری با میله‌های آهنی که در آن هیچ‌کس نه انتقادی به زبان آورده نه انتقادی شنیده و همگان خود را مکلف می‌دانند که طبق انتظار دستگاه زندگی کنند فقط یک نفْسِ بی‌قرار، یک آدم شوریده‌سر متمرد، یا حتی یک خیالباف محض کفایت می‌کند که آگاهی خفتهٔ مردمان بیدار شود؛ همین‌که به ترس خود آگاه شوی درمی‌یابی که ترس حاکمِ جور چند برابرِ توست.

روبرت موزیل (۱۸۸۰ – ۱۹۴۲) نویسندهٔ بزرگ اتریشی است که در ادبیات کلاسیکِ نوین او را با مارسل پروست و جیمز جویس مقایسه می‌کنند. روان‌پژوهی استادانه و جسورانهٔ او باعث شده است «کالبدشکاف زندگان» لقب بگیرد، در عین آنکه زبانش از لطافتِ شاعرانه نیز بهره‌مند است و حتی می‌توان او را غزلسرای تنهایی خردمندان دانست.

«پریشانی‌های تُرلِس جوان» اولین اثر اوست که در سرآغازِ قرن پرفاجعهٔ بیستم، در سال ۱۹۰۶ منتشر شده است و از تجربه‌های دوران تازه‌جوانی او نیز نشانی دارد. این رمان به شرح آزار و شکنجهٔ حساب‌شدهٔ پسری دبیرستانی به دست هم‌کلاسی‌هایش می‌پردازد و موشکافانه نشان می‌دهد که چگونه در پسِ پوستهٔ نازکِ متانتِ مدنیِ آدم‌ها غرایزی موحش و قهرآلود و بدوی زبانه می‌کشد.

گرِى استاد و رئيس پيشين دانشکدهٔ روان‌شناسى دانشگاه بوستون است و در رشتۀ زيست-عصب‌شناسى در دانشگاه‌هاى كلمبيا و راكفلر تحصيل كرده است. آثار او در زمينه‌هاى روان‌شناسى تطبيقى، تكاملى، رشد و يادگيرى جايگاه بلندى نزد عموم خوانندگان و متخصصان يافته است.

نظام آموزشی مدرن مانند آن آرزوهای داستان‌های عامیانه است که سرانجامی ناخوشایند می‌یابند. کتاب پيتر گرِى ما را از هزارتوی پیامدهای ناخواستهٔ این نظام آموزشی بیرون می‌کشد و به شیوهٔ طبیعی‌تری هدایت می‌کند که در آن کودکان مجال خودآموزی دارند. چه‌بسا پیام گرِى دست‌نیافتنی به نظر رسد، اما بنیان علمی مستحکمی دارد. یادگیری آزاد تأثیری آنی بر کودکان شما خواهد گذاشت.

ــ‌ دیوید سلون ویلسون، استاد ممتاز زیست‌شناسی و انسان‌شناسی، دانشگاه ایالتی نیویورک در بینگهمتون

اين سخن آبى است از درياى بى‌پايان عشق

از ميان درياى ابيات و غزليات نغز شمس، برگزيدن دُرّهاى ناب كارى است به‌نوبه خود فرحناك و شوق‌انگيز، كه در نهايت به 175 غزل رسيد كه از هريك بين سه تا هفت بيت (شاه‌بيت‌الغزل) به انگليسى درآمد. معيار و مبناى گزينش شعرها جاذبه كلام بود و هم جلوه آن ابيات در ادبيات انگليسى، چرا كه در مقام ترجمه، سزاست كه متن ادبى به ادبيات مقصد برگردد و نه فقط به زبان مقصد، كه خود فرايندى است از جنس مكاشفه در پهنه ادبيات تطبيقى.

نظر به شيفتگى روزافزون غرب نسبت به مولانا ترجمه‌هاى متعددى از غزليات شمس به انگليسى منتشر شده است، به طور عمده در دو زمره: يكى ترجمه‌هاى آكادميك مثل آثار نيكلسن و آربرى كه در آن شعريّت سخن فداى پژوهندگى شده است، و ديگرى اقتباس‌هاى ميان‌مايه پاپ كه شعر مولانا را به گفتارى احساساتى و عوامانه فرومى‌كاهد. اميد كه كوشش اين دفتر يكسره غرق در اين دو ورطه مبتذل و فاضلانه نباشد.

در نهايت اين گزارش حاصل تلاش در پاسخ به اين سفارش مولاناست :

آينه صبوح را ترجمه شبانه كن