آقای رئیس‌جمهور در تختش به خود می‌پیچد. نمی‌تواند بخوابد؛ چرا؟ چون گرسنه‌اش شده است. اما درست است که کلۀ سحر همه را محض خاطر یک لقمۀ حاضری بیدار کند؟ اصلاً و ابداً. بهتر است خودش برود و سری به یخچال بزند. بله؛ ولی خوب، آقای رئیس‌جمهور هیچ‌وقت کنجکاو نشده که بداند آشپزخانۀ عمارت ریاست‌جمهوری کجاست. اما این چه اهمیتی دارد؟ حتماً پیدایش می‌کند.
گرچه انگار کار به آن آسانی هم نیست… به خصوص اگر دختربچه حاضرجوابی هم پشت پردۀ تالار جشن پنهان شده باشد.

فکر کن صبح از خواب بیدار شوی و ببینی خبری از پدر و مادرت نیست… حتماً فکر می‌کنی چنین اتفاقی محال است؛ ولی این درست همان چیزی بود که در تیمپل‌باخ اتفاق افتاد. شاید اولش فکر کنی خیلی هم بد نمی‌شد اگر کل شهر فقط دست بچه‌ها بود، ولی ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود… خط تلفن را چطور باید راه انداخت؟ یخچال را چطور پر کرد؟ و با دار و دستۀ خلافکار اسکار چطور مبارزه کرد؟ یعنی بچه‌ها از پس همۀ این کارها برمی‌آیند؟… و راستی سرنوشت پدر و مادرها چه می‌شود؟

کریستینه نوستلینگر، از مهم‌ترین نویسندگان معاصر آلمان و برندهٔ جایزهٔ کریستین اندرسن، روایت تازه‌ای از قصهٔ او نوشته و نیکلاوس هایدلباخ با بیش از صد تصویر زیبا او را در این کار همراهی کرده و حاصلش شده: پینوکیویی برای کودکان امروز.

این روایت از پینوکیو آمیخته با طنز و ظرافت و شور و هیجان است. نقاشی‌های هایدلباخ به این آدمک چوبی به شکلی جادویی جان داده است: پینوکیو خنگ و ساده‌لوح و رقت‌انگیز و ترسو و ناقلا است و در همان حال خوش‌قلب و با حس و حال.