مثلِ برق، مثلِ باد
داستان، سلوک است و شعر، جهش. داستان آهسته است و پیوسته و شعر یکباره است و ناگهان. داستان رهرو میخواهد و شعر مجنون. داستان معاشقهای است به بلندایِ یلدا و شعر بوسهای است دزدانه در پیدا و پنهانِ درختهایِ همواره.
«پییر و لوسی» امّا سلوکِ مجنون است و یکبارهای مستمر. داستانی است که روحِ شعر را در آن دمیدهاند. سبکسر میکند و سبکبال پس از خواندنش.