نمایش و خنیا در ایران اولین کوشش برای ارائهٔ تاریخچه‌ای است جامع از هنرهای نمایشی و موزون در این جغرافیای فرهنگی. مجید رضوانی با تحلیل سیر تطور کنش‌ها و نهادهای مربوطه، تصویری می‌سازد که از دوران باستان تا روزگار معاصر را در بر می‌گیرد. از این رو، تمام پژوهش‌هایی که پس از نگارش این اثرِ پیشگام انجام شده‌اند به نحوی وامدار آن هستند. آمیختگی تجربهٔ زیستهٔ نویسنده به‌عنوان بازیگر و رقصنده، و شوق او برای عرضهٔ تحقیقی دانشورانه، از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این کتاب است که سبب شده پس از گذشت چندین دهه از زمان انتشار همچنان بدیع و خواندنی باشد. بی‌گمان کسانی که جویای درک مناسبات و پیوندهای تاریخی و فرهنگی و مردم‌شناختی در حوزهٔ نمایش و موسیقی و رقص ایرانی هستند، همچنان از رجوع به این اثر بی‌نیاز نیستند.