الیزابت تووا بیلی نویسندهای آمریکایی است که بیشتر با خاطرهنگاری لطیف و تأملبرانگیز خود، «صدای غذا خوردن حلزون وحشی» شناخته میشود. او در این کتاب تجربۀ بیماری و خانهنشینی خود را با مشاهدۀ دقیق زندگی یک حلزون جنگلی پیوند میدهد و از دل رابطهای کوچک و آرام، دربارۀ بقا، تنهایی، طبیعت و شگفتیهای حیات مینویسد. بیلی با نثری شاعرانه اما علمی، نشان میدهد حتی موجودی بسیار کوچک میتواند دریچهای برای فهم بهتر زندگی و رنج انسان باشد. اهمیت کار او در این است که خاطرهنویسی، طبیعتنگاری و ادبیات درمانمحور را به شکلی ساده، عمیق و انسانی کنار هم قرار میدهد.
صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی
600.000توماناین کتاب غیرداستانی دربارهٔ زنی است که میکوشد از بیماری ناشناختهای که دارد روح و جسمش را میخورد جان بهدر ببرد. این کتاب شعر نیست، اما الیزابت تووا بایلی تاریخ طبیعی حلزون را به شیوهای شاعرانه بررسی کرده است. یک روز دوستی هدیهای سرنوشتساز به او میدهد: گلدانی بنفشه با یک حلزون جنگلی قهوهای کوچک، تنها حیوان خانگی که او در این شرایط توان نگهداریاش را دارد. کمکم معلوم میشود که میان شیوهٔ زندگی حلزون و سبک جدید زندگی نویسنده در بیماری شباهتهای غیرمنتظرهای وجود دارد: حلزون برخلاف ظاهر آسیبپذیرش موجودی مقاوم است که از پس چالشهای چند صد میلیون سالهٔ حیات در زمین برآمده است و درسهای گرانبهایی میتوان از آن آموخت، درسهایی که برای آموختنشان باید وقت نامحدود و تمرکزی ابرانسانی داشته باشید تا آهستهترین حرکتها را ببینید و آهستهترین صداها را بشنوید، حتی صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی را. اصلاً بهتر است یک بیماری مزمن ناشناخته داشته و بستری و زمینگیر باشید!