آنا پائولا مایا نویسندۀ معاصر برزیلی است که بیشتر به‌خاطر رمان‌های کوتاه، خشن و تاریکش شناخته می‌شود؛ آثاری که معمولاً در حاشیۀ جامعه می‌گذرند و به زندگی کارگران، قصاب‌ها، راننده‌ها، زندان‌بان‌ها و انسان‌هایی می‌پردازند که در ادبیات کمتر دیده می‌شوند. او در نوشته‌هایش فضایی سرد، بی‌رحم و مینیمال خلق می‌کند و با زبانی مستقیم، مرگ، خشونت، فرسودگی و زوال انسانی را بررسی می‌کند. رمان «گاوها و مردها» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست که همین فضای تلخ و خشن را به‌خوبی نمایندگی می‌کند.
آثار مایا اغلب با ادبیات نوآر، رئالیسم خشن و روایت‌های اگزیستانسیال مقایسه می‌شوند. شخصیت‌های او معمولاً در محیط‌هایی صنعتی، دورافتاده و فراموش‌شده زندگی می‌کنند و در سکوت و انزوا با مرگ و فروپاشی روبه‌رو هستند. منتقدان، نوشته‌های او را به‌خاطر نثر فشرده، فضای سنگین و نگاه بی‌پرده‌اش تحسین کرده‌اند، هرچند برخی نیز جهان داستانی او را بیش از حد تیره و بی‌رحم می‌دانند.