گروهی با قراردادن امنیتِ ملّی و اجتماعی در صدر اولویت‌های حکومت، توسل به هر شیوه‌ای -حتی توسل به درجات مختلف خشونت- را برای دستیابی به اطلاعات حساس روا می‌دارند. برخی دیگر حوزهٔ عملِ بازجویان را به قانون و اصولِ اخلاقی محدود می‌کنند و بر این باورند که حتی در دشوارترین شرایط نیز عملِ بازجویان باید در چارچوب قانون باشد. مدافعان هر یک از این دو دیدگاه اندیشه‌های خود را بر اساس فرضیاتی دربارهٔ حقوق و وظایف متقابل فرد و جامعه بنا کرده‌اند.

مایکل اسکرکر در این کتاب به جنبه‌های مختلف این مسئلهٔ بحث‌انگیز می‌پردازد و آن را از چشم فیلسوفان و حقوق‌دانان می‌نگرد. او می‌کوشد با ارائهٔ مثال‌هایی از پرونده‌های واقعی مسائلی همچون حقِ برخورداری از حریم خصوصی و حقِ سکوت در برابر پرسش‌های بازجو، حقوق متهمان و محکومان، حقوق افراد مشکوک به فعالیت‌های تروریستی و جاسوسی، حقوق زندانیان جنگی و اسرا، ریشه‌های تاریخی شکنجه و تردیدهایی که دربارهٔ میزان کارآیی بازجویی‌های خشونت‌آمیز وجود دارد، و مواردی از این دست را بررسی کند.

براون چهل سال به تدریس و تحقیق، در فرهنگ و ادبیات ایران و همچنین به مطالعات اسلامی و عربی و ترکی پرداخت و متون مهمی را چاپ و یا ترجمه کرد و به مطالعات فارسی و عربی حیاتی نو بخشید.

براون علاوه بر آثار ارزشمندی که نوشت با فعالیت ها و پژوهش های خود نهضت مهمی را در ایرانشناسی سبب شد و عده ای از شاگردان یا همکاران خود را به نشر و پژوهش در آثار ایرانی تشویق کرد. نیکلسون شاگرد او بود، و دنیسن راس، بنیان گذار مدرسۀ زبانهای شرقی و آفریقایی لندن به تشویق او به شرق شناسی روی آورده بود. آربری به خاطر بورس تحصیلی که براون از مال خود ایجاد کرده بود شروع به مطالعات شرقی کرد، و سالها بعد وقتی که تاریخ ایران کیمبریج را به یاری دانشمندان متعدد در هشت مجلد به وجود آورد همیشه می گفت این حاصل بذری است که براون کاشته است.

رولندز در کتاب شهرت، با اشاره به تفاوت میان شهرت سنتی و شهرت نوینی که او شهرت بادآورده می‌نامد، به ریشه‌یابی بیماریی می‌پردازد که چنين شهرتی یکی از نشانه‌های آن است. با بررسی مفاهیمی همچون «احترام» و «کیفیت»، که با شهرت همراه بوده‌اند، می‌کوشد تا علل این تحول را توضیح دهد و به زبانی ساده و طنزآلود به برخی از پرسش‌های عمیق فلسفی و نيز مسئله‌های روزمرۀ جامعۀ جديد پاسخ دهد: آیا فردگرایی که میوۀ روشنگری است با عینیت‌گرایی که ریشه در اندیشه‌های فیلسوفان یونان باستان دارد در تعارض است؟ آیا می‌توان بین این دو به موازنه‌ای مناسب دست یافت؟ چرا شهرت به افیون توده‌ها تبدیل شده است؟ آیا هدف نهایی فردگرایی زندگی سبک‌بار و فارغ از ارزش‌هاست؟ رابطۀ میان خودمختاری و خودشکوفایی چیست؟ آیا بنیادگرایان جزم‌اندیش و انسان‌های فارغ از ارزش، دو روی یک سکه نیستند؟ کتاب شهرت تلاشی برای پاسخگویی به چنین پرسش‌هایی است.