پژوهش‌های جریان اصلی عروض نوین فارسی علی‌رغم موفقیت‌های بزرگشان به برخی سؤالات اساسی دربارۀ وزن فارسی پاسخ نداده‌اند. در این پژوهش‌ها معرفی مبانی نظام وزنی از معرفی چند رکن یا دایره فراتر نرفت و توضیح عمیق‌تری برای شکل این ارکان و دوایر عرضه نشد. اختیارات وزنی نیز هرچند در سطح توصیفی به‌خوبی بازشناخته شدند گامی برای توضیح نظام‌مند محل‌های جوازشان عرضه نشد. اما مشکل اصلی بی‌پاسخ ماندن این سؤالات نبود، بلکه برجسته نشدن این سؤالات و سؤالاتی مهم‌تر بود؛ سؤالاتی از قبیل اینکه ذات نظام وزنی فارسی چیست، چرا نوعی نظم در ساختار آن به چشم می‌خورد، ما چگونه اوزان را می‌آموزیم، و چگونه می‌توانیم دربارۀ الگوهایی که تا به حال نشنیده‌ایم قضاوت‌های وزنی سازگار و مشترک داشته باشیم.

رویکرد این کتاب در مواجهه با نظام وزنی شعر فارسی متمرکز بر این‌گونه سؤالات است.