مایکل سندل و توما پیکتی در این گفت‌وگوی گیرا به تأمل در ارزش برابری نشسته‌اند و در صدد پاسخ بدین پرسش‌اند که برای کاستن از شکاف‌هایی که انسان‌ها را از یکدیگر جدا می‌کند از دست شهروندان و حکومت‌ها چه کاری برمی‌آید. آنها ضمن بازاندیشی در مسیر پیموده‌شده برای کسب برابریِ بیشتر، از شکاف‌های عمیق و ماندگار ملی و جهانی از حیث ثروت، درآمد، قدرت و منزلت نیز پرده برمی‌دارند. درس‌آموز آنکه این دو اندیشمند، به‌رغم دلبستگی‌شان به سنت‌های فکری متفاوت، به گفت‌وگوی سازنده با هم می‌نشینند و سرانجام به راه‌حل‌های مشترکی می‌رسند. مشاهدهٔ کشاکش فکری پیکتی و سندل با پرسش‌ها و مسائل روز، هم رویکردهایی نو برای تغییر و عدالت می‌گشاید و هم این حقیقت بغرنج را به یادمان می‌آورد که حرکت به‌ سوی برابریِ بیشتر هیچ‌گاه سهل و سریع و فارغ از تنش‌های اجتماعی و کشمکش‌های سیاسی نبوده است.

مایکل سَندِل، فیلسوف سیاسی معاصر امریکایی و استاد دانشگاه هاروارد، سه رویکرد بیشینه‌سازی رفاه، محترم شمردن آزادی و پرورش فضیلت را برای اندیشیدن دربارۀ عدالت مطرح و در کتاب حاضر نقاط قوت و ضعف این سه راه مختلف را بررسی می‌کند. سَندِل برای این کار خواننده را در برابر بزرگ‌ترین نوشته‌های فلسفی دربارۀ عدالت قرار می‌دهد و به بحث متقابل با فیلسوفان وامی‌دارد. با ارائۀ مثال‌هایی از زندگی واقعی، بحث‌های حقوقی و سیاسی معاصری را مطرح می‌کند که به پرسش‌هایی فلسفی می‌انجامد: آیا مالیات‌گرفتن عادلانه است؟ خدمت سربازی باید اجباری باشد یا داوطلبانه و آیا خریدن آن عادلانه است؟ اجاره‌کردن رحم یا فروش کلیه کار درستی است؟ سقط جنین اخلاقی است یا خیر؟ پذیرش در دانشگاه باید بر اساس شایستگی‌های افراد باشد یا بر اساس توانایی مالی‌شان؟ آیا ملت‌ها باید برای کارهای اشتباه گذشتگان‌شان عذرخواهی کنند؟ آیا درست است باورهای اخلاقی و دینی خود را در گفتمان عمومی دربارۀ عدالت دخالت دهیم؟

سَندِل برای پاسخ به این پرسش‌ها نظرات و دیدگاه‌های فیلسوفان مختلف را، از ارسطو تا کانت و رالز، بررسی می‌کند و با نشان‌دادن نقاط قوت و ضعف آن‌ها به پاسخگویی می‌پردازد.