حبیب لاجوردی پژوهشگر ایرانی تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران بود که افزون بر فعالیت‌های دانشگاهی، با تأسیس مرکز مطالعات مدیریت ایران و مدیریت پروژۀ تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد نیز شناخته می‌شود. کتاب «اتحادیه‌های کارگری و خودکامگی در ایران» از مهم‌ترین آثار اوست و تاریخ شکل‌گیری و فراز و فرود اتحادیه‌های کارگری در ایران را از انقلاب مشروطه تا دهۀ ۱۹۷۰ بررسی می‌کند. لاجوردی در این کتاب نشان می‌دهد که جنبش کارگری ایران فقط یک موضوع صنفی نبود، بلکه با دولت اقتدارگرا، نفوذ قدرت‌های خارجی، حزب‌ها و بحران‌های سیاسی ایران پیوند داشت. نگاه او سندمحور، تاریخی و تحلیلی است و اهمیت کارش در این است که بخشی کمتر دیده‌شده از تاریخ معاصر ایران، یعنی رابطۀ کارگران، دولت و قدرت سیاسی را با جزئیات روشن می‌کند.